Three Letters from Simone LE BARON

[I] LETTER ONE:

Παραμονή του Πάσχα 2011, θα ήθελα να ξαναδώσω ελπίδα στον ελληνικό λαό, σε εσάς αγαπητοί μου φίλοι που χρωστώ τα πάντα. Γιατί με σας «γύρισα τη σελίδα» της δικτατορίας το 1974, όταν ήμουν μόλις 21 ετών. Εσείς μου μάθατε τη χαρά της ζωής, τη φιλία, τη φιλοξενία, την αλληλεγγύη, το σεβασμό, το φιλότιμο. Εσείς μου ανοίξατε την αγκαλιά σας χωρίς να με γνωρίζετε και μου δώσατε την πιο ζεστή θέση στην ελληνική οικογένεια, τη στιγμή που oι δικοί μου με είχαν διώξει. Εσείς μου ανοίξατε τα σπίτια σας, μοιραστήκατε μαζί μου τα γεύματά σας, από τον πιο φτωχό μέχρι τον πιο πλούσιο. Εσείς ποτέ δεν με αφήσατε να πληρώσω το παραμικρό, λέγοντάς μου λόγια που ακούγονται σαν στίχοι από παλιό τραγούδι: «θα πληρώσεις όταν θα έρθουμε στη πατρίδα σου». Θυμάμαι τον μπάρμπα Λουκά στη σκιά της κληματαριάς μπροστά στην καλύβα του: «λίγο ψωμί, λίγο κρασί, λίγες ελιές και αγάπη φτάνουν να είμαι ευτυχισμένος» – που μου θυμίζει πάντα τον Σταύρο Ξαρχάκο στο τραγούδι «Bάλε κι άλλη αγάπη στο τραπέζι». Σε μένα την άθρησκη ανοίξατε την εκκλησία σας μέσω ενός ηλικιωμένου ιερέα που μου είπε μια φορά: «κορίτσι μου, η θρησκεία μας είναι πρώτα απ’ όλα ‘φιλοσοφία’ και είναι για όλους τους ανθρώπους».

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον περίφημο μαθητή μου, τον Μάνο Κατράκη ο οποίος στην ηλικία 70 ετών αποφάσισε να μάθει τα αγγλικά– στη σκιά του θεάτρου του στη στοά Broadway – και που μάλλον του φαινόταν αστείο να έχει καθηγήτρια αγγλικών μια νεαρή Γαλλίδα… Ποτέ δεν έμαθε τα αγγλικά, αλλά οι ιστορίες που μου διηγούνταν παραμένουν για μένα ιστορίες ζωής. ανεξίτηλες. Κι ο Γιώργος Μαρίνος, υπήρξε και αυτός μαθητής μου στα αγγλικά. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι θυμάται σήμερα από τη γλώσσα του Σαίξπηρ, αλλά τα θεάματα του στη Μέδουσα παραμένουν για μένα μοναδικά μαθήματα χιούμορ και ευφυΐας. Θυμάμαι και τα μαθήματα ζωής γεμάτα αξιοπρέπεια, ταπεινότητα και γενναιότητα που πήρα από τον Μίμη, πρώην δήμαρχο του Βύρωνα με τον οποίο τραγουδάγαμε παλιά λαϊκά μέχρι το ξημέρωμα σε κάποια ταβέρνα τις Κηφισιάς, ο οποίος είχε γνωρίσει την κόλαση της Μακρονήσου…

Θυμάμαι και τις μπάμιες που στέγνωναν στον ήλιο στα Μουδανιά της Χαλκιδικής – στη Βρετάνη όπου γεννήθηκα, δεν έχουν ιδέα τι είναι οι μπάμιες. Και τον τραχανά στο νησάκι Τρίκερι έξω από το Βόλο, την κακαβιά στην Αλόννησο, και τα τσουρέκια της Αλίκης της Κρητικιάς για το Πάσχα, όλες αυτές οι στιγμές είναι στάλες ιστορίας που κυλάνε στο αίμα σας. Είναι ο θησαυρός σας…

Πριν λίγες μέρες έλαβα αυτό το γράμμα από την Αριστέα, Ελληνίδα παντρεμένη με Γάλλο και που ζει πλέον στην Γαλλία: «Σας θαυμάζω Σιμόν! Η αγάπη σας και η σταθερή ενασχόληση σας με τον πολιτισμό της γενέτειρας – πατρίδα της καρδιάς μου πλέον μόνο, με συγκινεί αφάνταστα. Θα ήθελα να έχω έστω το ένα δέκατο από το πάθος και την αγάπη που δείχνετε να έχετε για τη χώρα όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Ντρέπομαι που δεν έχω πλέον παρά αισθήματα λύπης για τον τόπο μου και θαυμάζω την αγάπη και το πάθος που φαίνεται να σας κατέχει σε ότι έχει να κάνει με την ίδια την πατρίδα μου. Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να σας πω από ένα μεγάλο και συνάμα τόσο μικρό… Ευχαριστώ σας. Για την αγάπη σας, για το πάθος σας, για την λατρεία που δείχνεται σ αυτή τη μικρή χώρα που θέλησε να ζήσει αιώνες τώρα μέσα και από την ματαιοδοξία της. Με συγκινείτε Σιμόν και με κάνετε να ντρέπομαι που εγώ δεν έχω μέσα μου πια συναισθήματα αγάπης για την πατρίδα μου. Η Ελλάδα όπου και αν πάω… με πληγώνει! Σας ευχαριστώ».

Κι εγώ συγκινημένη της απάντησα: «Η συγκίνηση σου δείχνει ότι είσαι ακόμα πιο Ελληνίδα από τους Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα. Ποτέ μια Γαλλίδα που θα γνώριζε κάποιος τυχαία στο blog μιας Ελληνίδας που έχει μεγάλη αγάπη για την Γαλλία όπως έχω εγώ για την Ελλάδα δεν θα έκανε αυτή τη χειρονομία. Με συγκίνησες κι εσύ. Και καταλαβαίνω ότι παρ’ όλο που είσαι τόσο ευτυχισμένη στη ζωή που διάλεξες στον τόπο που εγώ γεννήθηκα, νιώθω μια δυστυχία μες την ψυχή σου, διότι λες ότι ντρέπεσαι που δεν αισθάνεσαι πλέον το πατριωτικό αίσθημα αλλά είναι φανερό ότι έχεις μια βαθιά ελληνική συναίσθηση. Αλλιώς δεν θα μου έγραφες αυτό το γράμμα. Η λύπη σου θα περάσει. Δυστυχώς οι πολιτικοί της κομματοκρατίας προσπάθησαν να καταστρέψουν ένα πολιτισμό αιωνόβιο, και μπορούμε να πούμε ότι σχεδόν πετύχανε. Μέχρι που θα πάει όμως; Θα σταματήσει μια μέρα αφού, οι ίδιοι καταστρέφονται κατά αυτόν το τρόπο. Η αγάπη μου δεν είναι για την Ελλάδα αλλά για τον ελληνικό λαό, για ανθρώπους σαν και σένα που μ’ έκαναν τον άνθρωπο που είμαι σήμερα, μια μητέρα αφοσιωμένη, μια καλή φίλη για τους φίλους μου, μια απλή γυναίκα που προσπαθεί να κρατήσει την αξιοπρέπειά της μέσα σ’ αυτή την κόλαση. Την πατρίδα σου την έχεις μέσα σου για πάντα, αρκεί να το ξέρεις ή να σου το λένε».

Ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης, πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργος Κοντογιώργης στο τελευταίο βιβλίο του «Περί έθνους και ελληνικής συνέχειας» (εκδ. Ιανός, «μικρές εκδόσεις», 2011) μας εξηγεί τη συνέχεια της ιστορίας σας, του λαού σας «στηριγμένη» σ’ ένα παραδοσιακό υπόβαθρο, έναν ισχυρό, διαχρονικό πολιτισμό,. Δεν σταμάτησε ποτέ ο ίδιος από το πρώτο του βιβλίο το 1978 γραμμένο στα γαλλικά να δημιουργεί μια συνέχεια στο έργο του ακολουθώντας το παράδειγμα του λαού του, με επιμονή, ως πολίτης αυτού του εξαιρετικού λαού, μοναδικού στον κόσμο. Να μην αφήσετε ποτέ τους άλλους να γράψουν την ιστορία σας, αντί για εσάς, μαζί του πρέπει να την συνεχίζετε, είναι μια απλή ιστορία ποίησης, μουσικής, αγάπης μεταξύ ανθρώπων που συνυπάρχουν αρμονικά, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ.

Καλή Ανάσταση

Simone LE BARON

[II] LETTER TWO:

Όταν ο ρόλος της αστυνομίας περιορίζεται βασικά στην προστασία του πολιτικού προσωπικού που είναι εγκλεισμένο στη Βουλή (και γενικότερα, των ισχυρών του περιβάλλοντος της πολιτικής εξουσίας), διερωτάται κανείς εύλογα ποιός προστατεύει την κοινωνία των πολιτών. Ποιός είναι τελικά ο χαρακτήρας του πολιτικού αυτού συστήματος, η διαφορά του από ένα αυταρχικό καθεστώς και ο λόγος ύπαρξής του. Διότι το ίδιο ομολογεί, έτσι, ότι όχι μόνο δεν διαθέτει καμία νομιμοποίηση στην κοινωνία των πολιτών, αλλά και είναι ξεπερασμένο από τις εξελίξεις.

Πριν από όλα, ήθελα να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τη διαδικασία που οδήγησε σε αυτή τη γελοία κατάσταση, διότι πρόκειται κυριολεκτικά για γελοία κατάσταση: τους φαντάζεστε κλεισμένους μέσα στη Βουλή να μην ξέρουν πότε και αν θα μπορέσουν να επιστρέψουν στα σπίτια τους; να μην ξέρουν αν θα έχουν αρκετό φαγητό για να τους κρατήσει ως που να «απελευθερωθούν» από μια κατάσταση που εκείνοι βέβαια θεωρούν πολιορκίας; Τώρα έχουμε την άμεση απόδειξη ότι αυτό το συμβολικό σύστημα από το οποίο εξαρτάται μια ολόκληρη κοινωνία είναι ψεύτικο και εύθραυστο, ένα ΨΕΜΑ: Τα 600 δισεκατομμύρια ευρώ που σας έχουν κλέψει και βάλει σε ελβετικές τράπεζες, τους είναι εντελώς άχρηστα. Και ο άλλος εκεί πέρα στην Νέα-Υόρκη με το βραχιόλι στο πόδι; ας του βάλουν και μια αλυσίδα «ασορτί» για να γίνει κομψότατος ο πρώην μεγαλύτερος τοκογλύφος του κόσμου! Ξέρουμε ότι η περιουσία της γυναίκας του είναι γύρω στα 55 δισεκατομμύρια ευρώ, για την δικιά του την προσωπική – φαίνεται πως δεν συνήψαν γάμο με κοινότητα περιουσιακών στοιχείων – δεν μας είπαν τίποτα διότι…ακόμα μετράνε!

Εσείς όμως ένα πρόχειρο φαγητό και ένα ποτηράκι κρασί θα τα μοιραστείτε, με αγάπη και φιλία, και απόψε θα είσαστε όλοι στα σπίτια σας με τις οικογένειες σας. Είσαστε στον τόπο σας, στον τόπο που μόνο Έλληνες, χιλιάδες χρόνια γράφουν μια ιστορία συνεχή: ένας τόπος, ένας λαός, μια γλώσσα. Και θα κοιμηθείτε τον ύπνο του δικαίου, χωρίς το φόβο να περάσει κάποιος κλέφτης, αφού ήδη σας τα έχουν κλέψει όλα!!

Να καταλάβουμε, έλεγα, πως έτσι έγινε να ξυπνήσετε ένα πρωί και να μάθετε ότι «χρωστάτε», ότι είσαστε μεγάλοι απατεώνες, όλοι σας, και να το έχει μάθει όλος ο πλανήτης κιόλας. Και συνεπώς σας κάνανε όλους διδάκτορες οικονομίας, εκεί που συζητάγατε για ποδόσφαιρο, για το ένα ή για το άλλο, τώρα μόνο για χρέος, χρεοκοπία, ΔΝΤ και Μνημόνιο μιλάτε. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα ασχοληθεί ποτέ με αυτά τα θέματα για έναν απλό λόγο: πέρασα όλη τη ζωή μου εκτός συστήματος. Σήμερα δεν έχω τίποτα, δεν μου λείπει τίποτα, δεν χρωστώ τίποτα. Αλλά, κάθε φορά που έχω την ευκαιρία να κοιτάξω ένα ωραίο τοπίο, να ακούσω τα πουλιά μέσα στα δένδρα της πόλης όταν περπατώ – περπατάω πολύ –  σβήνω ότι υπάρχει γύρω μου, σταματάω και το απολαμβάνω. Η ψυχή μου είναι γεμάτη από αυτόν τον πλούτο, μόνο, αλλά την ψυχή μου την αισθάνομαι κάθε στιγμή, ξέρω ότι υπάρχει μέσα μου, εξίσου ξέρω ότι κάποτε, μια φορά και ένα καιρό, αυτή τη ψυχή την μοιραστήκαμε όλοι μαζί. Αυτό είναι σοβαρό θέμα, όχι το έργο που σας έβαλαν να παίξετε οι σκηνοθέτες της δυναστικής κομματοκρατίας.

Διάβασα και κατάλαβα τι είναι ακριβώς ένα δημόσιο χρέος: Κατά την εθνική λογιστική υπάρχει έλλειμμα όταν ο κρατικός προϋπολογισμός είναι ελλειμματικός, δηλαδή όταν οι κρατικές  εισπράξεις (εισπράξεις θεωρούνται τα κέρδη) υπολείπονται των δαπανών οπότε ο προϋπολογισμός παρουσιάζει αρνητικό υπόλοιπο. Το κρατικό χρέος αυξάνει κάθε φορά που το δημόσιο έλλειμμα καλύπτεται δια του κρατικού δανεισμού (από Τράπεζες, την Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ).

Αυτό λοιπόν που έγινε στην Ελλάδα είναι το εξής: Oι πολιτικοί της δυναστικής κομματοκρατίας δανείστηκαν και έβαλαν εσάς ως εγγυητές εν αγνοία σας. Τα έκρυψαν όλα στην Ελβετία και τώρα σας λένε: εξοφλήστε εσείς τα χρέη μας! Εσείς τους ψηφίσατε, τους εμπιστευτήκατε. Εμπιστευτήκατε τους προδότες της πατρίδας σας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και σε όλο το κόσμο δυσφήμισαν εσάς, όχι τους εαυτούς τους. Πόσες φορές άκουσα από Γάλλους πολίτες: Εμείς, πρέπει τώρα να πληρώσουμε για τους Έλληνες «σου». Και εγώ εξακολουθώ να απαντώ: «εσείς» δεν έχετε καταλάβει ακόμα ότι αυτό το σύστημα σας εκμεταλλεύεται 40 χρόνια, ότι είσαστε δούλοι, σκλάβοι του συστήματος. Τι άλλο έχετε κάνει στην ζωή σας παρά μόνο να σκοτώνεστε στη δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ για να πληρώσετε τα δάνεια των σπιτιών και των αυτοκινήτων σας αρχικά, και εν συνεχεία το διαζύγιο και τη διατροφή για τα παιδιά σας; Το κακό έφτασε αργότερα στην Ελλάδα, για περίπου 20 χρόνια τη γλίτωσαν μπορούμε να πούμε, αλλά ήδη αντιδρούν, ήδη έχουν καταλάβει ότι η ζωή τους αυτή τη στιγμή στηρίζεται από ένα ψέμα. Και δεν τολμώ βέβαια να τους μιλήσω για μουσική και ψυχή, γιατί πολύ φοβάμαι να με κλείσουνε μέσα και το μόνο που θέλω εγώ είναι να την κοπανίσω και να έρθω κοντά σας, εκεί που είναι η θέση μου…

Και αφού είσαστε ένοχοι, σας τιμώρησαν: οι πολιτικοί της δυναστικής κομματοκρατίας και οι συνεταίροι τους της τρόικας υπέγραψαν το «Μνημόνιο». Πάλι μια βαρβαρική λέξη που δεν την ήξερα και που θα την ξεχάσουμε όλοι πολύ σύντομα. Έψαξα, βρήκα, διάβασα: πολλά λόγια για ένα απλό πράγμα. Το σύστημα αυτό θέλει να σας καταστρέψει παντελώς, να σας κόψει τα προς το ζην. Απλούστατα. Μια παρατήρηση όμως: διάβασα κάπου ότι αυτό το μνημόνιο μόνο 172  δικοί σας βουλευτές το υπέγραψαν αντί για τους 180 κατά πλειοψηφία. Άρα το μνημόνιο με το οποίο σας απειλούν πρωί, μεσημέρι και βράδυ είναι αντισυνταγματικό. Έχετε χάσει τη χαρά της ζωής, θέλετε να φύγετε από αυτή την ωραία χώρα στην οποία ζείτε, κάτι για το οποίο σας ζηλεύει όλος ο κόσμος. Σα δεν ντρέπονται! Έτσι στα καλά καθούμενα υποθήκευσαν το μέλλον 10 δισεκατομμύρια ανθρώπων. Θα έρθει η ώρα της δίκης και για αυτούς. Επί του παρόντος, δεν πιστεύω ότι η «αγανάκτηση» θα προσφέρει κάποια λύση στο πρόβλημα. Χρειάζεται ΠΡΑΞΗ, συνετή, ειρηνική, η «πράξη των πολιτών».

Στις 15 Ιουνίου ο πολίτης Γιώργος Κοντογιώργης έκανε μια «Έκκληση στην κοινωνία των πολιτών». Αυτό το μανιφέστο έχει ήδη μεταφραστεί στα γαλλικά και στα ισπανικά, έχει παρουσιαστεί σε μεγάλες γαλλικές εφημερίδες και θα μεταφραστεί και σε άλλες γλώσσες. Μπορείτε να το διαβάσετε στο ιστολόγιό του (http://contogeorgis.blogspot.com/). Με αυτή την απλή έκφραση «κοινωνία των πολιτών» μας άνοιξε τα μάτια. Είσαστε η κοινωνία των πολιτών, 10 δισεκατομμύρια άνθρωποι, κληρονόμοι του ελληνικού έθνους, και εκείνοι που σας βασανίζουν, πόσοι είναι; Ποιοί είναι οι εργάτες, οι υπάλληλοι, οι δάσκαλοι, οι γιατροί, οι ταξιτζήδες, οι καθηγητές, οι καταστηματάρχες; εσείς. Είσαστε ο ελληνικός λαός που σηκώνεται κάθε πρωί για να μπορέσει να λειτουργήσει η χώρα σας. Για σας, για τα παιδιά σας, για τα εγγόνια σας. Για τα πιστεύω σας, για την πατρίδα της ελευθερίας, για να συνεχίζετε όλοι μαζί την ιστορία της ελληνικής οικουμένης. Και εκείνη η κοινωνία των πολιτικών κάνει κάτι για να λειτουργήσει η χώρα, ή δρα μόνο για την καταστροφή της; Ποιά από τις δυο κοινωνίες έχει ανάγκη την άλλη; Όταν θα κηρύξουν εκλογές οι πολιτικοί της κομματοκρατίας, δεν έχετε καμία υποχρέωση να πάτε να ψηφίσετε: πρέπει η αποχή να φτάσει το 100%. Είσαστε ελεύθεροι. Άλλωστε, μπορούν να βάλουν στη φυλακή 10 δισεκατομμύρια ανθρώπους; Εκείνη την ημέρα, λοιπόν, να κάνετε ένα μεγάλο πικνίκ, το «πικνίκ των πολιτών» με τραγούδια και παραδοσιακούς χορούς, τους «χορούς των πολιτών» και αφήστε τους στην Βουλή να χορεύουν τον χορό της Τρόικας! Η αγανάκτηση θα αλλάξει παράταξη!

Είδατε ότι το κίνημα τον αγανακτισμένων δεν οδηγεί πουθενά. Είναι στείρο. Και αφού είσαστε η κοινωνία των πολιτών πρέπει να ξαναγεννηθεί η «Δημοκρατία των πολιτών», η μοναδική δημοκρατία που υπήρξε ποτέ. Ακούω συχνά να μιλάνε για «άμεση δημοκρατία», για εμένα όμως αυτό στερείται νοήματος. Είτε υπάρχει δημοκρατία είτε όχι. Στο δεύτερο γράμμα που σας έγραψα έλεγα ότι «το δέντρο της δημοκρατίας βρίσκεται στην Πνύκα, αρκεί να την μαζέψετε. Σε αυτό το μέρος ακριβώς δεν υπήρξε η πρώτη σας εκκλησία; Έχετε πληθώρα εκκλησιών, και δεν είναι για τους κυβερνήτες, είναι για το λαό». Αντί να γεμίσετε τις πλατείες, γεγονός που στο κάτω κάτω ενοχλεί τους άλλους πολίτες που δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν, και που μάλλον ευχαριστεί τους πολιτικούς οι οποίοι «διατηρούν την ψυχραιμία τους», δεν γίνονται θέαμα, γιατί να μην συγκεντρωθείτε μέσα στις εκκλησίες, αφού έχετε εκκλησία σε κάθε γειτονιά; Δεν θα σας ενοχλήσει κανείς. Πάντα σε μια γειτονιά υπάρχει ένας σοφός άνθρωπος που όλοι τον εμπιστεύονται. Αυτός θα γίνει αρχηγός. Μαζί θα συζητήσετε, ήρεμα και ειρηνικά – χωρίς να σκοτωθείτε… Ύστερα όλοι οι αρχηγοί θα συναντηθούν και πάει λέγοντας. Είχατε γεμίσει τα κόμματα και είχατε αδειάσει τις εκκλησίες, τώρα πρόκειται να αδειάσετε τα κόμματα και να γεμίσετε πάλι τις εκκλησίες, τις «εκκλησίες των πολιτών». Ξέρετε τι θέλετε και τι δεν θέλετε. Ξέρετε τί έχετε χάσει και ότι είναι στο χέρι σας να το ξαναβρείτε.

Για να λειτουργήσει καλά όμως αυτή η κοινωνία των πολιτών με την δημοκρατία των πολιτών χρειάζεται και μια «οικονομία των πολιτών», και τούτη πάλι την έχετε έτοιμη. Ο Αριστοτέλης εκθέτει τις απόψεις του για τις σχέσεις μεταξύ οίκου και πόλεως, για τις σχέσεις μεταξύ των μελών ενός οίκου, αλλά και για την οικονομία. Διακρίνει την οικονομία που είναι απαραίτητη για την αυτονομία του οίκου ή του κράτους, την οποία ονομάζει χρηματιστική, από εκείνη που οδηγεί στο κέρδος και την ονομάζει είδος της χρηματιστικής καπηλικόν. Εκθέτει ακόμα τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που έγιναν σε διάφορες πόλεις, όχι μόνον της Ελλάδας, από τους αρχαιότερους χρόνους μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ. Αυτή τη στιγμή όμως, το οικονομικό σύστημα όπως το γνωρίζει όλος ο κόσμος είναι το δεύτερο, η τοκογλυφία. Σύστημα για το οποίο έλεγε ο Πλάτων ότι ήταν επικίνδυνο, αντίθετό προς τη φύση του ανθρώπου. Εσείς όμως ξέρετε ότι η χώρα σας είναι ο οίκος σας, ο «οίκος των πολιτών», και ως καλοί νοικοκυραίοι αισθάνεστε την ανάγκη να μπει σε τάξη, στην ελληνική τάξη η οποία είναι η μόνη που της ταιριάζει.

Σε όλη την ιστορία του πολιτισμού παρατηρούμε ότι το κύριο πρόβλημα είναι, όταν η κοινωνία βρίσκεται σε μεταβατική περίοδο, μέχρι δηλαδή να εφαρμοστεί ένα νέο σύστημα. Εσείς, Έλληνες, το πετύχατε αυτό όμως και μάλιστα χωρίς επανάσταση. Μια κοινωνία των πολιτών, με δημοκρατία των πολιτών, και οικονομία των πολιτών δεν είναι ουτοπία για τους Έλληνες, είναι απλώς η ιστορία σας που συνεχίζεται, η ιστορία όλων των Ευρωπαίων.

Από εδώ και πέρα, κάθε φορά που θα θέλετε να πάρετε το αυτοκίνητο σας, να σκεφτείτε αν γίνεται να πάτε κάπου με τα πόδια ή με τις συγκοινωνίες. Εκείνοι που οδηγούν τα λεωφορεία είναι πολίτες σαν και εσάς, δεν είναι πολιτικοί, δεν είναι εχθροί σας, είναι δικοί σας άνθρωποι. Και κάθε φορά που θέλετε να πάτε στο σούπερ μάρκετ, να αναρωτιέστε αν είναι απαραίτητο.

Πολύ σεμνά, πιστεύω πως είμαι σε θέση να μιλήσω. Κοντεύω τα 60, όταν το παιδί μου ήταν μόνο 2 ετών, αναγκάστηκα για σοβαρό λόγο να χωρίσω με τον πατέρα του. Ο δικαστής μου έδωσε την αποκλειστική επιμέλεια του παιδιού μου. Οι γονείς μου, οι οποίοι ήδη με είχαν διώξει μια φορά, μου είπαν: όταν δεν θα έχεις πια προβλήματα, τότε να μας τηλεφωνήσεις. Και επειδή τα προβλήματα μου δεν έπαψαν να υφίστανται, δεν τους τηλεφώνησα. Όταν πέθανε η μητέρα μου, την ημέρα που πήρα το διαζύγιό μου, δεν με ειδοποίησαν τα αδέλφια μου. Με φώναξαν μόνο όταν επρόκειτο να υπογράψω για την κληρονομιά – χωρίς την υπογραφή μου δεν μπορούσαν να πάρουν τίποτε. Και όταν πέθανε ο πατέρας μου, 10 χρόνια μετά από τη μητέρα μου, πάλι δεν με ειδοποίησαν. Ο αδελφός μου, γενικός ταμίας του κράτους, 2 χρόνια μεγαλύτερος μου, πέθανε στην ηλικία των 57 ετών, μάλλον από καρκίνο «του συστήματος». Με ειδοποίησε ένας γείτονάς μου που δουλεύει στο Δημόσιο Ταμείο, ο οποίος συσχέτισε τα επίθετα μας. Το επίθετο “Le Baron” είναι σπάνιο. Και έμαθα εκείνη την ημέρα ότι ο αδελφός μου έμενε μόλις 10 λεπτά από το σπίτι μου!

Σας έλεγα ότι «δεν έχω τίποτε, δεν μου λείπει τίποτε, δεν χρωστώ τίποτε». Ο γιος μου ήταν άριστος μαθητής, όμως προτίμησε να σταματήσει το σχολείο στην ηλικία των 16 ετών για να δουλέψει και να με βοηθήσει να τα βγάλουμε πέρα. Ζήσαμε 4 χρόνια στην Ιταλία και μιλάει ιταλικά σαν Ιταλός, χωρίς γαλλική προφορά. Ξεκίνησε πριν 12 χρόνια πλένοντας τα πιάτα σε ένα ιταλικό οικογενειακό εστιατόριο, και σήμερα έγινε Chef σε αυτό το εστιατόριο. Παίρνει 1900€ το μήνα. Όταν παντρεύτηκε πριν ένα χρόνο, κουμπάρος του ήταν ο εργοδότης του. Ένας γιατρός στην ίδια ηλικία των 29 ετών, στην Γαλλία ζει με 1500€ το μήνα. Όμως, οφείλω να σας πω ότι αν δεν σας είχα γνωρίσει στα νιάτα μου, και δεν μου είχατε μεταβιβάσει το μυστικό του ελληνισμού, μπορεί ο γιος μου κι εγώ να είχαμε πεθάνει.

Απόψε είδα ένα πολύ ωραίο όνειρο: η Ελλάδα είχε γίνει ένα μεγάλο χωριό με μια εκκλησία ψηλά στη κορυφή ενός βουνού. Ήταν μεγάλο Σάββατο. Όπως κατεβαίνατε χαρούμενοι το δρόμο ,για να πάτε να φάτε την μαγειρίτσα στα σπίτια σας, το φως των λαμπάδων χόρευε μέσα στα μάτια σας, χιλιάδες μάτια, αλλά το βλέμμα ήταν ένα, μοναδικό, το βλέμμα των ελλήνων χριστιανών ορθόδοξων, το βλέμμα της ελληνικής ελπίδας, της Ανάστασης, το βλέμμα της ευτυχίας που χώθηκε στα τρίσβαθα της ψυχής μου και με γέμισε ζεστασιά.

Σήμερα το πρωί όταν άνοιξα τα παντζούρια και είδα τη θάλασσα να μου χαμογελάει, τον ήλιο να μου προσφέρει τη χρυσή του κόρη, άκουσα τα πουλιά να με καλημερίζουν, ένιωσα ακτίνες χαράς να φωτίζουν τη ψυχή μου και, πιστέψτε με, αυτή η χαρά δεν έχει καμία σχέση με χρέος, ΔΝΤ, Ε.Ε. και Μνημόνιο. Έχει σχέση με τον άνθρωπο και με τη ζωή. Μόνο. Αποκλειστικά.

Simone LE BARON

[III] LETTER THREE:

 

ΜΑΖΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

 

Το τελευταίο γράμμα μου την πρώτη Ιουνίου το τελείωνα ως εξής: «A προπό, έχουμε αφήσει μια συζήτηση στη μέση και θέλω να πάω να την συνεχίσω, ένας λαός με περιμένει!» Στις 27 Ιουνίου έφτασα στην Ελλάδα: Το είπα, το έκανα, σας βρήκα. Βρήκα τον Ελληνικό λαό, τους φίλους, τους συμπατριώτες της Ελληνικής Οικουμένης, τους συγγενείς του Ελληνικού γένους. Για δεύτερη φορά σε σημαντική καμπή της Ελληνικής ιστορίας μου ανοίξατε τα σπίτια σας, την αγκαλιά σας, την καρδιά σας.

Συζητήσεις; Κάθε στιγμή, με τον καθένα, παντού, στο τρένο, στα καταστήματα, στις υπηρεσίες, με τους φίλους, δεν αφήνω καμιά ευκαιρία να πάει χαμένη. Έχει γίνει καθημερινό μου καθήκον και αν πρέπει να περπατήσω σε όλη την Ελλάδα, να μιλήσω στον καθένα από εσάς, θα το κάνω. Θα μιλήσω στους νεόπλουτους και θα τους πω: «Προτού να γίνετε νεόφτωχοι, πουλήστε εκείνη την σπιταρόνα, την βίλα που χτίσατε με δάνειο, πάρτε πίσω τα λεφτά που δώσατε μέχρι τώρα και πηγαίνετε στο χωριό που σας περιμένει το ταπεινό σπιτάκι που γεννηθήκατε με ένα περιβόλι να σας ταΐζει». Ή ακόμα καλύτερα γκρεμίστε την! Αυτές οι βίλες δεν ανήκουν στην ελληνική κουλτούρα, παραμορφώνουν την αέναη ακτογραμμή της Ελλάδος, προσβάλουν τους ναούς, τις κολόνες του Παρθενώνα. Ξέρουμε ότι ο Έλληνας από την Αρχαιότητα θέλει εστία, οίκο, να έχει «δυο κεραμίδια πάνω από το κεφάλι του», αλλά είπαμε «κεραμίδια». Κεραμίδια να σας προστατεύουν από το κρύο, την βροχή, τον ήλιο το καλοκαίρι. Μόνο τα απαραίτητα, όχι τα περιττά: είναι το θεμέλιο του Ελληνισμού.

Ανακάλυψα ένα νέο χαρακτηριστικό σας το οποίο δεν είχα καταλάβει ως τώρα: η αυτοκριτική, ο αυτοσαρκασμός. Νέοι, ηλικιωμένοι, μορφωμένοι και μη, άντρες, γυναίκες, χωριάτες, αστοί, πλούσιοι, φτωχοί, η συζήτηση εξακολουθητικά τελειώνει ως εξής: «Είμαστε παλιολαός, εμείς φταίμε, εμείς τους ψηφίσαμε, εμείς τα πήραμε τα δάνεια, δεν μας υποχρέωσε κανείς, θέλαμε σπίτια, αυτοκίνητα, ταξίδια, πολυτέλεια. Τέρμα, δεν σωζόμαστε, μέχρι εδώ ήτανε, η Ελλάς πεθαίνει». Και εγώ απαντώ εξακολουθητικά: «Μήπως το ξέρανε οι Γάλλοι, όλοι οι πολίτες που ζουν υπό καθεστώς κομματοκρατίας; Στην Γαλλία το κακό έγινε πριν 20 χρόνια αλλά ποιός το ομολογεί; Ποιός θέλει να το αντιμετωπίσει; Πόσο καιρό θέλατε εσείς για να το καταλάβετε; Μόλις σας βρήκε το κακό, αμέσως αντιδράσατε. Και μάλιστα είσαστε παλιολαός, και εγώ μαζί σας, είμαστε παλιάνθρωποι! Άλλωστε, δεν με είχαν προειδοποιήσει οι Γάλλοι; Οι Έλληνες είναι απατεώνες, τεμπέληδες και κλέφτες μου είπαν οι «αψεγάδιαστοι» Γάλλοι. Είμαι και εγώ έτσι τους απήντησα για αυτό πηγαίνω να τους βρω και σας αποχαιρετώ, δεν αντέχω άλλο την τέλεια ηθική σας. Πάω να τεμπελιάσω μαζί τους εγώ που προτιμώ την ταβέρνα, την παρέα, το καλαμπούρι από την δουλειά. Το ωραίο είναι ότι οι Έλληνες δουλεύουν δυο φορές περισσότερο από εσάς και προλαβαίνουν να διασκεδάσουν κιόλας, αυτή είναι μεγάλη απατεωνιά, το παραδέχομαι! Κλέφτες; Ναι, κλέβουν ότι πιο ωραίο βρίσκουν στην ζωή και στην φύση. Όταν όμως θέλησα να τους κλέψω ένα κομμάτι της Ελληνικής ψυχής, μου την χαρίσανε ολάκερη…

Η έννοια του λαού είναι συγχρονική, η έννοια του έθνους είναι διαχρονική. Από την Αρχαιότητα ο Ελληνικός λαός περνάει από μια κατοχή σε μια άλλη. Σήμερα είναι η Αμερικανικό-Ευρωπαϊκή κατοχή. Θα περάσει και αυτή, όπως πάντα. Από την στιγμή που αρχίζει μια κατοχή είναι θέμα χρόνου μόνο για να τελειώσει. Τούτη δεν θα κρατήσει 400 χρόνια! Το Ελληνικό έθνος όμως ήταν, είναι και θα είναι ελεύθερο. Αυτό το έθνος γράφει την ιστορία του για περισσότερο από 3000 χρόνια με την ίδια γλώσσα, στο ίδιο έδαφος. Και σε ποιόν οφείλεται αυτό το θαύμα; Στους ανθρώπους που κατοικούν σε αυτό το έδαφος από αμνημονεύτων χρόνων μιλώντας αυτή την υπέροχη γλώσσα, όχημα της Ελληνικής σκέψεως. Σε όλα τα σχολεία του κόσμου μαθαίνουν την ιστορία του Ελληνικού έθνους, μόνο που την σταματάνε στην Ελληνική επανάσταση. Σκόπιμα; Μάλλον. Έχουνε βαρεθεί οι «άλλοι» να βλέπουν μια χούφτα αντιστασιακών με το χαμόγελο στα χείλη και την σπίθα στο μάτι να βιώνουν ελεύθερα στο πιο στρατηγικό μέρος της Γης σαν να μην συνέβη τίποτα. Έστω και μόνη μου, χιλιόμετρα να κάνω στο ελληνικό έδαφος, στα χωριά, στο κάθε σπίτι, θα έρθω να σας βρω για να σας πω ποιοί είσαστε διότι τελευταία σας έχουν μπερδέψει. Θέλω να σας πω τι είναι ο Ελληνισμός: απλώς μια μεγάλη, άπειρη συζήτηση μεταξύ σας! Τίποτε άλλο. Ακόμα και τα βουνά σας μιλάνε, το ένα απαντά στο άλλο με την ηχώ. Είναι ο ήχος του Ελληνισμού. Πείτε μου ποιός κατακτητής μπορεί να απαγορεύσει στα βουνά να μιλάνε…

Μια ημέρα που την γνωρίζουν μόνον τα βουνά, ένας πρώτος άνθρωπος έκανε μια ερώτηση στα Ελληνικά σε έναν άλλον, και ακόμα ψάχνουμε την απάντηση. Άρα θα μου πείτε ότι την ημέρα που θα την βρούμε την απάντηση θα πεθάνει ο Ελληνισμός; Όχι βέβαια, διότι την έχετε βρει εδώ και χιλιάδες χρόνια, απλώς σας αρέσει να κάνετε το κορόιδο. Στα τρίσβαθα της Ελληνικής ψυχής την έχετε κρύψει. Κάνω και εγώ τώρα το κορόιδο… Ο Ελληνισμός λοιπόν θα ζήσει!

Θέλω τώρα να σας διηγηθώ μια κοινή ημέρα Ελληνισμού, το καλοκαίρι που μας πέρασε: Καθώς περίμενα το τρένο στην Κόρινθο για να πάω Αθήνα, με πλησίασε ένας παππούς και μου είπε: «Κορίτσι μου, δεν ταξιδεύω εγώ συνήθως αλλά πρέπει να πάω στην Αθήνα να δω την γυναίκα μου που της κάνουν εξετάσεις στο νοσοκομείο. Μπορώ να κάτσω δίπλα σου για να μην χαθώ;» Άλλο που δεν ήθελα εγώ. Αρχίσαμε την συζήτηση. Του μίλησα για το «καθήκον» μου. Με ευχαρίστησε. Θυμάμαι και θα θυμάμαι το βλέμμα του, θαλασσί. Το χαμογέλιο του, ελληνικό. «Ξέρεις εμείς στο χωριό, δεν τους έχουμε ανάγκη τους πολιτικούς. Αυτοί θα μας πουν τι να κάνουμε στο χωριό μας; Τι ξέρουν; Όταν έχουμε κάποιο πρόβλημα στο καφενείο το συζητάμε. Όλα περνάνε από το καφενείο. Το καφενείο είναι η μικρή Βουλή και το κάθε χωριό, έχει την δική του Βουλή. Έτσι είναι κορίτσι μου: το χωριό μας το αγαπάμε.»

Πέρασα την ημέρα με την Χριστίνα, κόρη μου της Ελληνικής Οικουμένης. Η Χριστίνα είναι 36 χρονών. Όταν έχασε την μάνα της ήταν μόλις 11. Παντρεύτηκε, έκανε δυο παιδιά, αγόρια, και ο άντρας της την άφησε για μιαν άλλη όταν το τελευταίο παιδί ήτανε ακόμα μηνών. Και όταν ο πατέρας της, 65 χρονών, το έμαθε, πέθανε. Η Χριστίνα είναι όμορφη, έξυπνη, μορφωμένη, αξιοπρεπής αλλά αυτό δεν είναι τίποτα: Καλύτερη μάνα δεν έχω ξαναδεί. Αφού ο άντρας της δεν της δίνει δεκάρα, συντηρεί μόνη την οικογένεια δουλεύοντας ως μεταφράστρια την νύχτα όταν κοιμόνται τα παιδιά. Ποτέ δεν παραπονιέται. Εκείνη την ημέρα υποσχέθηκα στον Κωνσταντίνο, τον μεγάλο, 5 χρονών, να τον πάρω μαζί μου ένα απόγευμα στο σπίτι μου όταν θα έχω εγκατασταθεί πλέον στην Αθήνα και θα του κάνω κρέπες όπως το συνηθίζουν στην Βρετάνη. Αρέσουν πολύ στα παιδάκια. Με ένα πολύ σοβαρό ύφος ο Κωνσταντίνος μου απάντησε: «Εγώ θέλω τραχανά. Σαν αυτό που μας έκανε η μαμά το μεσημέρι, αγαπώ πάρα πολύ τον τραχανά!»

Στην επιστροφή καθόταν απέναντι μου μια γιαγιά. Tα είπαμε. Πάλι και εκείνη με ευχαρίστησε. Μου είπε την απλή ζωή της μεταξύ Αθήνας και χωριού. Έχει δυο κόρες. Η μια πέθανε στην ηλικία 37 ετών και από τότε φροντίζει τα δυο παιδιά της που είναι τώρα 22 και 20 χρονών αλλά που έχουν ανάγκη την αγάπη της γιαγιάς. «Ξέρεις, όταν το καλοκαίρι, πρωί-πρωί πριν να αρχίσει ο ήλιος να καίει, πηγαίνω στο περιβόλι να μαζέψω μελιτζάνες, κολοκύθια και διάφορα χορταρικά, ανοίγει η ψυχή μου. Τα βάζω μέσα στην ποδιά μου και μετά επάνω στο τραπέζι της κουζίνας που θα καθίσουν για πρωινό και περιμένω την στιγμή που θα πω στα εγγόνια μου: Τι θέλετε να σας μαγειρέψω σήμερα; Δεν έχω πάει σχολείο, έμαθα από το σχολείο της ζωής ό,τι ξέρω και από την θρησκεία μας που κάνει καλούς ανθρώπους. Αγαπώ την θρησκεία μας».

Τροφή για να βιώνει το σώμα, θρησκεία για να βιώνει η ψυχή και πολιτεία για την συμβίωση. Τόσο δύσκολο είναι; Και αφού ο παππούς του εικοστού πρώτου αιώνα αγαπά την πολιτεία, η γιαγιά του εικοστού πρώτου αιώνα αγαπά την θρησκεία και το Ελληνόπουλο του εικοστού πρώτου αιώνα αγαπά τον τραχανά, το ελληνικό έθνος θα ζήσει! Και αφού οι Φιλέλληνες ανήκουν στο Ελληνικό έθνος θεωρώ μεγάλη τιμή να συνεχίσω μαζί σας αυτή την εξαιρετική ιστορία.

 

Η ΕΛΛΑΣ ΖΕΙ!

Simone LE BARON

Γλωσσολόγος – Καθηγήτρια της γαλλικής γλώσσας

Διπλωματούχος της Alliance Française de Paris

http://simone-le-baron.blogspot.com

http://www.academy.edu.gr

 

About d. [cells/ideas]

Born in Athens, Greece, Dimitris Eleas – Δημήτρης Ελέας is a writer, (independent researcher) and (political activist). - - - At the moment, Book in focus, work in progress (novel) The Black Birds of Warsaw.
This entry was posted in Athens, Eurozone Crisis, Greece, Greek Crisis 2009-2012, Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.