Πού είσαι, Κεμάλ; Τρικυμίες εν κρανίω

LiFO

LiFO (Photo credit: tomurc)

Πού είσαι, Κεμάλ;

Toυ Νίκου Δήμου (Lifo, 10.2012)

Τι άθλο έκανε ο άνθρωπος! Πήρε ένα κράτος από τα βάθη του Μεσαίωνα και το έφερε στη νεωτερικότητα.

Τις τελευταίες μέρες σκέπτομαι τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Τι άθλο έκανε ο άνθρωπος! Πήρε ένα κράτος από τα βάθη του Μεσαίωνα και το έφερε στη νεωτερικότητα. Πήρε ένα κράτος από τα βάθη της Ασίας και το έφερε στην Ευρώπη. Μέσα σε ούτε δυο δεκαετίες. Και τώρα το κράτος αυτό είναι στους G20 κι εμείς στα Τάρταρα.

Ξέρω, στους Έλληνες δεν αρέσει να μνημονεύεται ένας Τούρκος – και μάλιστα ο Κεμάλ. Και γνωρίζω ήδη όλες τις αντιρρήσεις που θα μου φέρουν: πως ήταν εχθρός μας, ότι ήταν δικτάτορας, πως οι μεταρρυθμίσεις του αλλοιώθηκαν από τους διαδόχους του, κ.λπ. Τα ξέρω όλα και, παρ’ όλα αυτά, θεωρώ το έργο του τεράστιο. Και οι Έλληνες καλά θα έκαναν, αντί να ρουφάνε τα τούρκικα σίριαλ και να μαθαίνουν τα πάντα για τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, ν’ ασχοληθούν λίγο με αυτόν το Μεγάλο Μεταρρυθμιστή, τώρα που έχουμε απόλυτη ανάγκη από μεταρρυθμίσεις.

Στις δεκαετίες του είκοσι και του τριάντα, ο Κεμάλ έκανε στην Τουρκία πράγματα που στην Ελλάδα δεν έγιναν ποτέ (π.χ. χωρισμός Κράτους και Εκκλησίας) ή έγιναν είκοσι χρόνια αργότερα (ψήφος στις γυναίκες). Εκσυγχρόνισε την παιδεία και τη διοίκηση, αναδιοργάνωσε τα πάντα, χτίζοντας από το μηδέν. Γιατί στο μηδέν –και κάτω από το μηδέν– βρισκόταν η παρακμασμένη Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Κι εμείς έχουμε εδώ τον κύριο Βρούτση, που θεωρεί εκσυγχρονιστικό επίτευγμα το να στέλνει τον κόσμο στους συμβολαιογράφους για να κάνουν (επί πληρωμή!) τη δουλειά των ληξίαρχων. Έχουμε το τερατούργημα του ΕΟΠΥΥ που χρωστάει παντού και δεν κάνει τίποτα, αφήνοντας τους ασφαλισμένους στο έλεος του Θεού. Έχουμε ξοδέψει δεκάδες εκατομμύρια για ηλεκτρονικό εξοπλισμό κι εφαρμογές Πληροφορικής που θα μπορούσαν να μας λύσουν όλα τα προβλήματα διαφθοράς, φοροδιαφυγής, εισφοροδιαφυγής, πιστοποίησης, γραφειοκρατίας – και τον αφήνουμε να σαπίζει στις αποθήκες.

Ναι, έχουμε τα πάντα, εκτός από έναν ισχυρό ηγέτη με πολιτική βούληση που θα πιάσει το κράτος και θα το ξετινάξει, όπως μια νοικοκυρά τινάζει το χαλί από το μπαλκόνι. Να φύγουν όλα τα άχρηστα και τα βρόμικα.

-Τι; Δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους οι ληξίαρχοι; Να τους στείλουν στα σπίτια τους και χωρίς αποζημίωση. –Τι; Δεν φταίνε αυτοί; Να πάνε σπίτι τους αυτοί που φταίνε! Όχι που έχουν απολυθεί ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα (που δεν φταίνε σε τίποτα) και δεν έχει φύγει ΕΝΑΣ  δημόσιος υπάλληλος…

Τις τελευταίες μέρες σκέπτομαι πολύ τον Κεμάλ Ατατούρκ.

 

Τρικυμίες εν κρανίω

Toυ Νίκου Δήμου (Lifo, 10.2012)

Πού διαφέρει η σκέψη του Μιχαλολιάκου από αυτή του Καμμένου;

Γυρίζοντας από ένα ταξίδι στη Δυτική Ευρώπη, η πρώτη εντύπωση είναι, βέβαια, η κρίση και τα αποτελέσματά της. Η δεύτερη –και πιο ισχυρή–είναι η απέραντη σύγχυση και αντιφατικότητα μέσα στον νου των Νεοελλήνων. Απόηχοι αυτής της διανοητικής σαλάτας μου έρχονταν και έξω. Όμως είχα ξεσυνηθίσει και όταν επέστρεψα και προσπάθησα να καταλάβω τι γίνεται, έπαθα σοκ.

Ποιος μπορεί να μπει στο μυαλό του Φωτόπουλου; Πού διαφέρει η σκέψη του Μιχαλολιάκου από αυτή του Καμμένου; Κι αν κάποιος τολμήσει να εισχωρήσει στον νου του Ευάγγελου Βενιζέλου, είναι σίγουρο πως δεν θα πάθει αυτός εγκεφαλικό;

Για άλλη μια φορά κατάλαβα πόσο σοβαρή, πόσο θανατηφόρα είναι η απουσία κριτικού πνεύματος στους Νεοέλληνες. Θεωρώ αυτή την έλλειψη τη βασική αιτία της κρίσης που περνάμε.

Ο Διαφωτισμός πέρασε από εδώ, αλλά δεν στάθηκε. Ο μέσος Έλληνας δεν απελευθερώθηκε ποτέ από τις παράλογες και σκοταδιστικές δοξασίες που εκπέμπουν διάφοροι φορείς. Δεν έχει ατομική κρίση, δεν έχει καν ατομικότητα, με την έννοια ενός συγκροτημένου και ελεύθερου ατόμου. Μέσα στο κεφάλι του υπάρχει ένα συνονθύλευμα από ιδέες αντικρουόμενες με πολλές προελεύσεις: θρησκευτικές, ιδεολογικές, ακόμα και δεισιδαιμονικές. Οι δεξιοί σου μιλάνε με όρους μαρξιστικούς, οι αριστεροί με εθνικιστικούς, οι σοσιαλιστές με μεσσιανικούς. Κοινό στοιχείων όλων: είναι προϊόντα παραλογισμού. Όλοι παράγουν θεωρίες συνωμοσίας, βλέπουν τους ξένους συναισθηματικά, ως μπαμπούλες ή σωτήρες, και δεν μπορούν να αρθρώσουν μια ξεκάθαρη, ψύχραιμη, ορθολογική σκέψη.

Προσέξετε αυτές τις δυο λέξεις: ξεκάθαρη (αυτό που οι φιλόσοφοι θα έλεγαν εναργή) και ψύχραιμη. Εκεί είναι το πρόβλημα. Το 90% του διανοητικού υλικού που κυκλοφορεί σε αυτήν τη χώρα είναι ασαφές και εμπαθές. Οι ιδέες του εξορθολογισμού και της οργάνωσης είναι επιπλέον και αντιπαθείς.

Ο Στέλιος Ράμφος έχει δίκιο όταν γράφει ότι η θρησκευτική κληρονομιά της Ορθοδοξίας έχει μολύνει την ψυχή των Ελλήνων. Εγώ θα πρόσθετα και την κληρονομιά της Αριστεράς (άλλη θρησκεία και αυτή!). Ας θυμηθούμε πως ο Διαφωτισμός ήταν το κίνημα απελευθέρωσης από τη διανοητική κηδεμονία των θρησκειών. Αλλά είπαμε πως στην Ελλάδα δεν ρίζωσε ποτέ – και ο μακαριστός Χριστόδουλος τον είχε χαρακτηρίσει «επικατάρατο».

Έτσι, λοιπόν, δεν μπορούμε να λύσουμε κανένα πρόβλημα, διότι αδυνατούμε να το ορίσουμε και να το αναλύσουμε. Αυτοί που μας ζητούν να αναμορφωθούμε και να μεταρρυθμιστούμε, στην πραγματικότητα μας ζητάνε να αλλάξουμε μυαλά. Χλωμό το βλέπω…

About d. [cells/ideas]

Born in Athens, Greece, Dimitris Eleas – Δημήτρης Ελέας is a writer, (independent researcher) and (political activist). - - - At the moment, Book in focus, work in progress (novel) The Black Birds of Warsaw.
This entry was posted in Athens, Greece, Greek Crisis 2009-2012, Nikos Dimou, Writer and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.