Οι ιστορικές μας αναφορές.

Κείμενο του Ανδρέα  Λοβέρδου 20/02/2013

Greece

Greece (Photo credit: robynejay)

Για να εκφράσεις πολιτικά έναν λαό, ή ένα εκλογικό σώμα, πρέπει να τον αγαπάς. Και για να τον αγαπάς πρέπει να τον ξέρεις. Η γνώση του παρελθόντος δεν χρειάζεται να είναι επιστημονική. Τα βασικά μηνύματα της ιστορίας αρκούν, για να ρίξουν περισσότερο φως και να μας βοηθήσουν σήμερα, που ψάχνουμε να βρούμε τον κατάλληλο πολιτικό δρόμο για να τον πορευτούμε.

Το σύγχρονο ελληνικό κράτος έχει λιγότερο από δύο αιώνες ζωής (1821 ή 1828-2013). Ο ελληνισμός, βέβαια, μετρά χιλιετίες. Επειδή το μακρυνό ιστορικό παρελθόν εύκολα ενώνει, ενώ το πρόσφατο εύκολα διχάζει, η πολιτική-κομματική ιστορική αναφορά αποκτά επίκαιρο νόημα όταν αναζητά τα μηνύματα του πρόσφατου παρελθόντος. Ας δούμε, λοιπόν, τί μπορούμε να καταγράψουμε ως ιστορική παρακαταθήκη του κόμματος που θέλουμε να ιδρύσουμε. Ως εκ περισσού η αναφορά πως ιστορία δεν αποτελούν μόνο οι καλές στιγμές ενός λαού ή ενός έθνους. Δικές μας, και ιστορία μας, είναι τόσο οι στιγμές που υπήρξαμε αντάξιοι των περιστάσεων ή μεγαλουργήσαμε, όσο και οι στιγμές των εμφυλίων πολέμων, της μισαλλοδοξίας, των λαθών και των παραλείψεών μας.

Όσοι βλέπουμε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον από δημοκρατική οπτική γωνία, περιοδολογούμε την ιστορία του ελληνικού κράτους με κριτήριο τις δημοκρατικές του περιόδους. Και βάσει αυτών αποκτούμε και συνείδηση των μοναρχικών του περιόδων, ή εκείνων όπου η εξουσία ήταν πλήρως ανομιμοποίητη και στηριζόταν στην ωμή βία. Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία αποκαλούμε την παρούσα (1974-5 έως σήμερα), την οποία, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να την αντικαταστήσουμε με την Τέταρτη, κλείνοντας και πανηγυρικά την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Δεύτερη Ελληνική Δημοκρατία ήταν εκείνη του 1927. Προφανώς κριτήριο αυτής της περιοδολόγησης είναι η αβασίλευτη και προεδρευόμενη μορφή της Δημοκρατίας. Αναζητούμε, λοιπόν, ποιά περίοδο της ιστορίας μας πρέπει να αποκαλέσουμε ως Πρώτη. Με το κριτήριο της αβασίλευτης δημοκρατίας πρέπει να αναχθούμε στην περίοδο του Ι. Καποδίστρια, ή και σε αυτήν των επαναστατικών μας αγώνων για εθνική ανεξαρτησία. Με το κριτήριο της αρχής της δεδηλωμένης ( κυβέρνηση νοείται μόνο εκείνη που έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής), πρέπει να ανατρέξουμε στην βασιλευόμενη δημοκρατία του 1875. Αν δούμε, λοιπόν, τη διαδρομή του σύγχρονου ελληνικού κράτους, θα διαπιστώσουμε πως υπήρξε τα πολύ περισσότερα χρόνια ένα δημοκρατικό κράτος. Η Δημοκρατία, λοιπόν, είναι το πολίτευμα που επικράτησε στο σύγχρονο ελληνικό κράτος και χαρακτήρισε την ιστορική του πορεία. Η ψήφος ήταν από το 1844 καθολική (!!!), δηλαδή δεν εξαρτάτο από ύπαρξη περιουσίας ή ιδιοτήτων. Ως αποτέλεσμα, ωστόσο, του απότομου εκδημοκρατισμού της κοινωνίας μας, μετά από αιώνες οθωμανικής κατοχής, ήταν η πελατειακή χρήση των πολιτικών δικαιωμάτων, με προεξάρχουσα στρεβλή μορφή την αγοραπωλησία της ψήφου. Η πρώτη, λοιπόν, μάχη που πρέπει να δώσουμε, με πείσμα και επιμονή, είναι η μάχη κατά των πελατειακών σχέσεων, η μάχη υπέρ της αξιοκρατίας. Το τέλος της οικονομικής κρίσης πρέπει να ταυτιστεί και με το τέλος του πελατειακού κράτους. Η ίδια η κρίση αποτελεί μία ευκαιρία ως προς το θέμα αυτό. Η αθλιότητα του πελατειακού κράτους επί Δ. Βούλγαρη τον 19ο αιώνα, αλλά και οι παραπλήσιες κι αντίστοιχες πολλές περίοδοι της ιστορίας μας, πρέπει να μετατραπούν οριστικά σε παρελθόν.

Δημοκρατία, κοινοβουλευτικό πολίτευμα, δηλαδή εξάρτηση της κυβέρνησης από τη Βουλή, προεδρευόμενη αντί βασιλευόμενης, αποτελούν τα βασικά στοιχεία της πολιτικής μας ιστορίας και τις βασικές πολιτικο-θεσμικές μας παρακαταθήκες. Συνυπήρξαν, όμως , με το μειονέκτημα του εθνικού διχασμού, που χαρακτήρισε αρνητικά ακόμη και την περίοδο του επαναστατικού αγώνα για την ανεξαρτησία μας. Οι εμφύλιοι πόλεμοι 1823-1824, η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, ο δημαγωγικός δικομματισμός που προκαλούσε η πολιτική του Θ. Δηληγιάννη στην αντιπαράθεσή του με τον Χ.Τρικούπη, ο εθνικός διχασμός που προκάλεσε ο Κωνσταντίνος ο Α’ , τον οποίο όμως αναπαρήγαγε και η βενιζελική παράταξη, οι τραγικές συνέπειές του με τη δημιουργία δύο ελληνικών κρατών και την μικρασιατική καταστροφή με ευθύνη της βασιλικής πλευράς του διχασμού , ο εμφύλιος πόλεμος 1947-1949 και οι δικτατορίες πρέπει να αποτελούν τα παραδείγματα προς αποφυγή. Η επισήμανση πως, μετά από δύο παγκοσμίους πολέμους, κατά τους οποίους η Ελλάδα πολέμησε στο πλευρό των νικητών, επακολούθησαν η μικρασιατική καταστροφή και ο εμφύλιος πόλεμος πρέπει να μας βοηθούν να καταλάβουμε πόσο επικίνδυνος είναι ο διχαστικός λόγος που αρθρώνουν σήμερα πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες βυθίζουν τον λαό στις ψευδαισθήσεις και στη δημαγωγία.

Πολιτικοί και πολιτειακοί ηγέτες όπως ο Ιω. Καποδίστριας, ο Αλ. Κουμουνδούρος, ο Γεώργιος ο Α’, ο Χαρ. Τρικούπης, ο Ελ. Βενιζέλος,ο Αλ. Παπαναστασίου, ο Αν. Μιχαλακόπουλος, ο Γ. Καφαντάρης, ο Κ. Καραμανλής, ο Γ. Παπανδρέου, ο Α. Παπανδρέου, ο Κ. Σημίτης, καθώς και προσωπικότητες που σημάδεψαν την πορεία μας όπως ο στρατηγός Μακρυγιάννης, ο Νικηταράς, ο συνταγματάρχης Ζορμπάς,ο Αλ. Σβώλος, ο Άρ. Βελουχιώτης,ο Μ. Γλέζος, ο Ευ. Παπανούτσος, ο Ηλ. Ηλιού, οι Κων., Θεμ. και Δημ. Τσάτσος κοσμούν την ιστορία μας και εκπέμπουν μηνύματα χρήσιμα και απαραίτητα σε όλους τους Έλληνες και όλες τις Ελληνίδες. Η δημόσια διαδρομή του καθενός τους, είτε στις κορυφαίες θέσεις των κρατικών αξιωμάτων, είτε σε επιμέρους τομείς του δημόσιου βίου, είτε σε κρίσιμες στιγμές της ελληνικής ιστορίας, είτε στον απαραίτητο για τη συγκρότησή μας κόσμο των αξιών, αξίζει να έρχεται στη μνήμη μας, ειδικά σήμερα που αναζητούμε εφόδια για τη μάχη που δίνουμε. Κι εμείς που επιχειρούμε τη συγκρότηση ενός νέου πολιτικού κόμματος, έχουμε πολλά να μάθουμε από το έργο προσώπων όπως αυτά που προαναφέρθηκαν.

About d. [cells/ideas]

Born in Athens, Greece, Dimitris Eleas – Δημήτρης Ελέας is a writer, (independent researcher) and (political activist). - - - At the moment, Book in focus, work in progress (novel) The Black Birds of Warsaw.
This entry was posted in Greece and tagged , , , . Bookmark the permalink.