25 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ…

25 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΤΕΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ: Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Toυ Γιώργου Η. Ηλιόπουλου

Είχα την τύχη να δω το Τείχος του Βερολίνου. Τρεις μήνες πριν από την πτώση του, προς τα τέλη Αυγούστου του 1989, βρέθηκα στο Ανατολικό Βερολίνο, μαζί με μια ομάδα Ελλήνων φοιτητών, προσκεκλημένοι του ανατολικογερμανικού κράτους με τη μεσολάβηση του (τότε) Συνδέσμου Φιλίας Ελλάδας-Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΓΛΔ ή, πιο γνωστή ως, DDR, Deutsche Demokratische Republik). Στόχος μας, η εκ του σύνεγγυς γνωριμία με ένα σοσιαλιστικό κράτος και, για κάποιους, η διερεύνηση προοπτικών για μελλοντικά μας σχέδια.

Υποστηρικτές του σοσιαλισμού όλοι μας αλλά με κριτικό πνεύμα (οι περισσότεροι τουλάχιστον) είδαμε και ζήσαμε αρκετά πράγματα στις τρεις συνολικά εβδομάδες που περάσαμε στην Ανατολική Γερμανία. Άλλα μας άρεσαν, άλλα δεν μας άρεσαν. Συχνά μας δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι η δυτική προπαγάνδα δυσφημούσε το σοσιαλιστικό κράτος, αλλού είδαμε προβλήματα για τα οποία συνήθως δεν γινόταν ανοιχτά λόγος (στον οικονομικό τομέα κυρίως) και συνεπώς απ’ τη μεριά μας, σε συνδυασμό με τις πανταχού παρούσες τότε ιδέες της περεστρόικα, νιώθαμε ότι κάτι έπρεπε και θα μπορούσε να γίνει.

Στην περιήγησή μας στο Ανατολικό Βερολίνο βλέπαμε το Τείχος από την ανατολική πλευρά του, τη λευκή, και δεν ακούγαμε να μας εξηγούν γιατί κατασκευάστηκε και γιατί εξακολουθεί να υφίσταται. Πήρα λοιπόν την πρωτοβουλία να ρωτήσω σχετικά τον συνοδό και διερμηνέα μας, Έλληνα πολιτικό πρόσφυγα, μόνιμα εγκατεστημένο στη χώρα. Αφού μας είπε μερικά πράγματα γενικά κι ανώδυνα, εξέφρασα την προσωπική μου εκτίμηση-πρόβλεψη:

«Πάντως δεν το βλέπω το Τείχος να διατηρείται για πολλά χρόνια ακόμη». Η αντίδρασή του άμεση και έντονη: «Αποκλείεται», μου λέει. «Αν γκρεμιστεί το Τείχος, θα καταρρεύσει η χώρα».

Η ιστορία απέδειξε ΠΟΛΥ ΣΥΝΤΟΜΑ ότι και οι δύο είχαμε δίκιο, έστω ο καθένας από διαφορετική σκοπιά… Πέντε χρόνια αργότερα εγκαταστάθηκα στην πόλη για την ολοκλήρωση των σπουδών μου στη Φιλοσοφία κι άρχισα να ανακαλύπτω σιγά σιγά τις, ακόμη ανοιχτές, πληγές της διαίρεσης, αλλά και τα προβλήματα της επανένωσης…

Σήμερα γιορτάζονται τα 25 χρόνια από την πτώση του Τείχους σε μια πόλη που προσπαθεί να πείσει τους πάντες, κυρίως τους κατοίκους της, ότι έχει αφήσει πίσω της οριστικά το παρελθόν της Πρωσσίας, της αυτοκρατορικής Γερμανίας, της χιτλερικής πρωτεύουσας και του επικέντρου του Ψυχρού Πολέμου («κάποτε το Βερολίνο ήταν διαιρεμένη πόλη, σήμερα είναι παγκόσμια μητρόπολη», είπε χαρακτηριστικά ο αποχωρών κυβερνήτης-δήμαρχος της πόλης Κλάους Βοβεράιτ, άλλη μεγάλη ιστορία κι αυτός). Δεν είναι εύκολο να πεις αν και πόσα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Υπάρχει πάντως κάτι που σε καμία περίπτωση δεν έχει αλλάξει και ούτε πρόκειται ν’ αλλάξει: η τύχη της πόλης και της χώρας όπως άλλοτε έτσι και σήμερα δεν είναι αποκλειστικά γερμανική, αλλά εντελώς ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΗ υπόθεση.

Και επ’ αυτού υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα να ειπωθούν.

http://www.google.gr/imgres…

Γιώργος H. Ηλιόπουλος, Meerbusch Ρηνανίας, 09.11.2014

 

Πηγή: το fb του Γιώργου Ηλιόπουλου

About d. [cells/ideas]

Born in Athens, Greece, Dimitris Eleas – Δημήτρης Ελέας is a writer, (independent researcher) and (political activist). - - - At the moment, Book in focus, work in progress (novel) The Black Birds of Warsaw.
This entry was posted in Berlin, Giorgos H. Iliopoulos and tagged , , , . Bookmark the permalink.