Weimar on the Aegean

By Paul Krugman*

Try to talk about the policies we need in a depressed world economy, and someone is sure to counter with the specter of Weimar Germany, supposedly an object lesson in the dangers of budget deficits and monetary expansion. But the history of Germany after World War I is almost always cited in a curiously selective way. We hear endlessly about the hyperinflation of 1923, when people carted around wheelbarrows full of cash, but we never hear about the much more relevant deflation of the early 1930s, as the government of Chancellor Brüning — having learned the wrong lessons — tried to defend Germany’s peg to gold with tight money and harsh austerity.

And what about what happened before the hyperinflation, when the victorious Allies tried to force Germany to pay huge reparations? That’s also a tale with a lot of modern relevance, because it has a direct bearing on the crisis now brewing over Greece.

The point is that now, more than ever, it is crucial that Europe’s leaders remember the right history. If they don’t, the European project of peace and democracy through prosperity will not survive.

About those reparations: The basic story here is that Britain and France, instead of viewing the newly established German democracy as a potential partner, treated it as a conquered enemy, demanding that it make up their own wartime losses. This was deeply unwise — and the demands placed on Germany were impossible to meet, for two reasons. First, Germany’s economy had already been devastated by the war. Second, the true burden on that shrunken economy would — as John Maynard Keynes explained in his angry, powerful book “The Economic Consequences of the Peace” — be far greater than the direct payments to the vengeful Allies.

In the end, and inevitably, the actual sums collected from Germany fell far short of Allied demands. But the attempt to levy tribute on a ruined nation — incredibly, France actually invaded and occupied the Ruhr, Germany’s industrial heartland, in an effort to extract payment — crippled German democracy and poisoned relations with its neighbors.

Which brings us to the confrontation between Greece and its creditors.

You can argue that Greece brought its problems on itself, although it had a lot of help from irresponsible lenders. At this point, however, the simple fact is that Greece cannot pay its debts in full. Austerity has devastated its economy as thoroughly as military defeat devastated Germany — real Greek G.D.P. per capita fell 26 percent from 2007 to 2013, compared with a German decline of 29 percent from 1913 to 1919.

Despite this catastrophe, Greece is making payments to its creditors, running a primary surplus — an excess of revenue over spending other than interest — of around 1.5 percent of G.D.P. And the new Greek government is willing to keep running that surplus. What it is not willing to do is meet creditor demands that it triple the surplus, and keep running huge surpluses for many years to come.

What would happen if Greece were to try to generate those huge surpluses? It would have to further slash government spending — but that wouldn’t be the end of the story. Spending cuts have already driven Greece into a deep depression, and further cuts would make that depression deeper. Falling incomes would, however, mean falling tax receipts, so that the deficit would decline by much less than the initial reduction in spending — probably less than half as much. To meet its target, then, Greece would have to do another round of cuts, and then another.

Furthermore, a shrinking economy would lead to falling private spending too — another, indirect cost of the austerity.

Put it all together, and attempting to cough up the extra 3 percent of G.D.P. the creditors are demanding would cost Greece not 3 percent, but something like 8 percent of G.D.P. And remember, this would come on top of one of the worst economic slumps in history.

What would happen if Greece were simply to refuse to pay? Well, 21st-century European nations don’t use their armies as bill collectors. But there are other forms of coercion. We now know that in 2010 the European Central Bank threatened, in effect, to collapse the Irish banking system unless Dublin agreed to an International Monetary Fund program.

The threat of something similar hangs implicitly over Greece, although my hope is that the central bank, which is under different and more open-minded management these days, wouldn’t go along.

In any case, European creditors should realize that flexibility — giving Greece a chance to recover — is in their own interests. They may not like the new leftist government, but it’s a duly elected government whose leaders are, from everything I’ve heard, sincerely committed to democratic ideals. Europe could do a lot worse — and if the creditors are vengeful, it will.

*Paul Krugman writes on macroeconomics, trade, health care, social policy and politics.

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Οpinion: Poverty! Poverty! Poverty!

“Article and country feedback”, written exclusively for the newspaper The Guardian and its editor Alan Rusbridger: Greece after five years in recession – Accelerated poverty in Greece

Henri Cartier-Bresson photo, 1947

Henri Cartier-Bresson photo, 1947

Greece was once upon a time, the cornerstone of western civilization and the birth place of democracy. How is the situation in Greece today? Is there any future left for the small country and its citizens after five continuous years of recession? Many Greek citizens are currently dreaming of leaving for Germany in order to get a job washing up dishes in restaurants or for the Netherlands and its tulip farms. As the unemployment rate is much higher than the official, the impression given to an observer is that very few people work, or have any disposable income.

We all know what happens during periods of financial crisis, as well as what effect the IMF has had wherever in the world has got involved in. The poor in Greece are presently thousands; thus, pawnshops have sprung up in most neighborhoods, bringing up memories from darker periods in modern Greek history. Frustrated with their circumstances, vulnerable people have  joined far-right parties, groups and even gangs which rob houses in the northern (upper class) suburbs of Athens. The Greek Church has assumed a vital role in assisting those mostly in need by organizing soup kitchens, but that is usually not enough as the number of service users grows by the week, including instances of malnutrition in schools.

At some point, the government legislated for a one-off benefit of €450 and in the first few days 650,000 people applied. (The initiative was taken a few weeks before the European election of 2014.) It is worth saying that, despite the above, the government and its friendly media continue to talk about Greece as being ‘a success story’ and the main job for some in the cabinet appears to be to try and find cracks in Greece’s left-wing main opposition party SYRIZA, is led by Alexis Tsipras, whose right-hand man (and Director of his office) is Nikos Pappas, a childhood friend of his that enjoys his trust to a level that resembles the relationship between Marx and Engels. The Greek government seems to no longer represent the majority of the Greek people, hence its effort to increase its own legitimacy and levels of consolidation through non-political issues, like the Amphipolis Tomb or the reopening of the case of the Parthenon Marbles, currently exhibited in the British Museum. According to all indications, the coalition government of the country’s centre-right Prime Minister Antonis Samaras and his center-left ally Vangelis Venizelos, seems to have ahead of it the life of fresh milk since, except of the mini humanitarian crisis they have brought about as a result of their financial choices, they have failed to tax the elite and the super rich, thereby firmly placing the burden of the state’s revenue on the shoulders of salaried workers and pensioners.

Unable to cope, most of the latter have stopped paying even the utility bills: water, electricity, communal charges, not to mention the heavy loans to the banks and the taxes. For example, a plethora of families have chosen to cut off the electricity, so that they can automatically be exempt from the high taxation on each property which is linked to the network power. Further, the fragmentation and general discrediting of trade unions –traditionally, the main platform of support of such causes- has impacted negatively on the above groups’ ability to respond publicly to the onslaught they have been suffering and as a result, most of them have remained isolated and silent. The Greek journalists on the other hand, most of them linked to the government parties that have been in power since 1974, keep their mouths shut, and of course, jump to a parliamentary seat at the earliest opportunity. The younger politicians are also blind with ambition, regularly socializing with their elderly colleagues –the main culprits for the fact Greece has been brought to its knees- and being unwilling and unable to form a clear view of the situation and draft a few ideas for the future.

Greece was defeated on the world scene because of not solving its problems for decades, and contrary to all expectations, it remained part of the Eurozone. Now however, the EU governments, investment funds and banks have to allow the country some breathing space for a period of at least five to eight years, or until Greece is able to regain its strength, stand on its own two feet, feed its population and nurse the sick. The national debt is predicted to be at 171% of GDP at the end of 2015 under economic growth at the rate of 2.9%! We all know that ‘Rome was destroyed in one day’, so please imagine what has occurred in five years of accelerated poverty! And those who continue to insist that Greece’s debt is its own internal problem, had better be reminded that what happened in the Weimar Republic was not an internal problem of Nazi Germany, but of the whole world. Accelerated poverty should be the main issue of the following elections, not the Grexit rumours, which actually are taking place against the wishes of the majority of Greeks.

Πηγή: The Guardian, Greece’s dark present in 2015 and photo by Henri Cartier-Bresson, 1947

Posted in Europe, Greece, The Guardian | Tagged , , , ,

Η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης Τσίπρα

Ποια στελέχη των Ανεξάρτητων Ελλήνων υπουργοποιούνται – Ποιοι παίρνουν τα κρίσιμα υπουργεία

Ανακοινώθηκε η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Ελληνες.

Πρωθυπουργός – Αλέξης Τσίπρας

Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης – Γιάννης Δραγασάκης

 

Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης υπουργός Νίκος Βούτσης

αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας Πολίτη Γιάννης Πανούσης
αναπληρωτής υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Γ. Κατρούγκαλος

αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Τασία Χριστοδουλοπούλου

υφυπουργός Μακεδονίας – Θράκης Κόλλια – Τσαρουχά

 

Υπουργείο Εξωτερικών υπουργός Νίκος Κοτζιάς

αναπληρωτής υπουργός Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων Ευκλείδης Τσακαλώτος

αναπληρωτής υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Νίκος Χουντής

 

Υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού υπουργός Γ. Σταθάκης

αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου Θοδωρής Δρίτσας

αναπληρωτής υπουργός Τουρισμού Κουντουρά Ελένη

αναπληρωτής υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Χρ. Σπίρτζης

 

Υπουργείο Οικονομικών υπουργός Γιάνης Βαρουφάκης

αναπληρωτής υπουργός Νάντια Βαλαβάνη

αναπληρωτής υπουργός για τα έσοδα Δημήτρης Μαρδάς

 

Υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας υπουργός Παναγιώτης Λαφαζάνης

αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος Ενέργειας Γιάννης Τσιρώνης

αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων  Βαγγέλης Αποστόλου

υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Παναγιώτης Σγουρίδης

 

Υπουργείο Εργασίας  υπουργός Πάνος Σκουρλέτης

αναπληρωτής υπουργός για την καταπολέμηση της ανεργίας Ράνια Αντωνοπούλου

αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεανώ Φωτίου

 

Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων υπουργός Αριστείδης Μπαλτάς

αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού Νίκος Ξυδάκης

αναπληρωτής υπουργός Παιδείας Τάσος Κουράκης

αναπληρωτής υπουργός Ερευνας και Καινοτομίας Κώστας Φωτάκης

Υφυπουργός Αθλητισμού Σταύρος Κοντονής

 

Υπουργείο Υγείας υπουργός Παναγιώτης Κουρουμπλής

αναπληρωτής υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός

αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης Δημήτρης Στρατούλης

 

Υπουργείο Εθνικής Αμυνας υπουργός Παναγιώτης Καμμένος

αναπληρωτής υπουργός Κώστας Ησυχος

υφυπουργός Νίκος Τόσκας

 

Υπουργός Επικρατείας για το συντονισμό κυβερνητικού έργου Αλέκος Φλαμπουράρης


Υπουργείο Δικαιοσύνης υπουργός Νίκος Παρασκευόπουλος


Υπουργός Επικρατείας για την καταπολέμηση της διαφθοράς Παναγιώτης Νικολούδης

Υφυπουργός  Τέρενς Κουίκ

Υπουργός Επικρατείας Ν. Παππάς

Υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος Γαβριήλ Σακελλαρίδης

Πρόεδρος της Βουλής θα προταθεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου

 

Πηγή: Το Βήμα

Posted in Πολιτική | Tagged , , , , ,

Μιχελογιαννάκης: «Πρώτα συμπεράσματα των εκλογών»

Το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στο Ηράκλειο, 47,1%, είναι από τα πρώτα στην Ελλάδα. Η αστοχία του εκλογικού νόμου που άφησε το Ηράκλειο μόνο με 3 εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ, θέτοντας εκτός Βουλής τον άξιο σύντροφο Νίκο Ηγουμενίδη, ο οποίος συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό ψήφων, η μη εκλογή γυναικών, το μεγάλο ποσοστό αποχής και το διπλάσιο ποσοστό των λευκών και άκυρων, σε σχέση με το 2012, η μη εκλογή βουλευτή από το κόμμα της Χρυσής Αυγής, είναι τα πρώτα συμπεράσματα της εκλογικής μάχης.

Αποδείχθηκε ότι όλοι δούλεψαν. Τόσο οι υποψήφιοι, όσο οι τοπικές Οργανώσεις Μελών και η Νομαρχιακή Επιτροπή Ηρακλείου, αξίζουν συγχαρητήρια.

Ο αγώνας για την ανατροπή μόλις άρχισε.

Το υπολειπόμενο ποσοστό που μας οδήγησε στη συγκυβέρνηση με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, θα μπορούσαμε να το είχαμε πάρει.

Τα προβλήματα του νομού είναι πολλά και πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια και οι παρεμβάσεις μας, μετά από σωστή επεξεργασία, πρέπει να εισακούονται.

Οι επιλογές ατόμων σε θέσεις ευθύνης είναι σοβαρό θέμα, ώστε να διατηρήσουμε το ηθικό μας πλεονέκτημα.

Η μη υπουργοποίηση βουλευτών μας από το Ηράκλειο είναι θέμα, μιας και ολόκληρη η τριάδα είναι άξια, όπως και εξωκοινοβουλευτικά πρόσωπα και θα διεκδικηθεί στο μέλλον.

Η ελπίδα ήρθε.

Η ανατροπή μόλις άρχισε.

Γιάννης Μιχελογιαννάκης – Βουλευτής Ηρακλείου ΣΥΡΙΖΑ

 

Posted in Πολιτική | Tagged , , ,

Η Bαβέλ του νέου κόσμου δεν είναι πια υπερασπίσιμη!

Γεννά βίαια γεγονότα, προκαλεί κοινωνικές συγκρούσεις – Επιβάλλεται το ταχύτερο νέα παγκόσμια συμφωνία

Του Αντώνη Καρακούση

Ο νέος κόσμος που ανεδύθη από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφορικών χωρών του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» προσδιορίστηκε από την απελευθέρωση του εμπορίου, των αγορών γενικά και ιδιαιτέρως της κίνησης του κεφαλαίου και την ανάπτυξη της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης.

Συνέπεσαν επίσης οι παραπάνω μεγάλες αλλαγές με την υπερανάπτυξη των τηλεπικοινωνιών και των νέων τεχνολογιών, οι οποίες έδωσαν άλλες διαστάσεις στην ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού τομέα και γενικότερα των χρηματιστικών συναλλαγών.

Στα χρόνια που ακολούθησαν του 1989 ο κόσμος εισήλθε, λοιπόν, στη φάση της παγκοσμιοποίησης, η οποία ανέδειξε ευκαιρίες και δυνατότητες παγκοσμίως και μαζί διαμόρφωσε μοναδικές συνθήκες αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης μεταξύ σχεδόν του συνόλου χωρών. Και βεβαίως συνοδεύθηκε από επεμβάσεις, πολέμους και συγκρούσεις, οι οποίες διατηρούμενες στο χρόνο αναγέννησαν παλαιές αντιθέσεις και ανέδειξαν το θρησκευτικό και εθνικιστικό μίσος.

Κάπως έτσι φθάσαμε το 2001 στην επίθεση των δίδυμων πύργων και ακολούθως στην επέμβαση στο Αφγανιστάν και στη δεύτερη του Ιράκ.

Εν τω μεταξύ, ο κόσμος ζούσε την τρέλα της διεθνούς κερδοσκοπίας και της χρηματοπιστωτικής φούσκας, που όπως απεδείχθη με την κρίση του 2008 δεν είχε ιστορικό προηγούμενο.

Όσοι παρακολουθούν τις διεθνείς οικονομικές υποθέσεις γνωρίζουν ότι η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 κατέστρεψε τη δυνατότητα των σχετικά ελεύθερων αγορών να ανατρέψουν την ηγεμονία των κρατικό – μονοπωλιακών συνασπισμών – μια δυνατότητα που είχε αρχίσει να διαφαίνεται με τη διάδοση των φθηνών προσωπικών υπολογιστών και τον εκμηδενισμό του κόστους των τηλεπικοινωνιών κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Τα πρωτογενή αίτια της κρίσης του 2008 βρίσκονται στην αδυναμία – άρνηση (όπως λέει ο Κρίτων Ζωάκος, ένας άγνωστος στο ελληνικό κοινό φιλόσοφος των αγορών) των οικονομικών σχεδιαστών της Κίνας, της Ιαπωνίας και της Ευρωζώνης – Γερμανίας να επενδύσουν τα εμπορικά τους πλεονάσματα στην οικονομική ενδυνάμωση των νοικοκυριών τους κι έτσι στην ενίσχυση των εσωτερικών καταναλωτικών αγορών τους.

Και οι τρεις αυτές οικονομικές δυνάμεις επένδυσαν τα πλεονάσματα του εξωτερικού τους εμπορίου σε εξαγορές αμερικανικών τίτλων – οι μεν Κινέζοι και Γιαπωνέζοι αγόραζαν και εξακολουθούν να αγοράζουν αμερικανικά κρατικά ομόλογα, οι δε ευρωπαίοι αγοράζουν κυρίως αμερικανικές μετοχές, πραγματοποιούν άμεσες επενδύσεις δημιουργώντας εξ αρχής παραγωγικές μονάδες στις ΗΠΑ και δευτερευόντως αγοράζουν κρατικά ομόλογα.

Έτσι η εισροή ξένων κεφαλαίων στις ΗΠΑ στη διάρκεια των τελευταίων τριών δεκαετιών ήταν πολύ μεγαλύτερη από το αμερικανικό εμπορικό έλλειμμα. Από το 1984 έως το 2014 η συνολική εισροή κεφαλαίων στις ΗΠΑ ανήλθε σε 30 τρισ. δολλάρια,  ενώ τα συσσωρευμένα εμπορικά ελλείμματα των ΗΠΑ την ίδια περίοδο έφθασαν μόλις τα 10 τρισ. δολλάρια.

Στην πραγματικότητα η ξένη ζήτηση για αμερικανικούς τίτλους αξιών ήταν και είναι τριπλάσια από το αμερικανικό εμπορικό έλλειμμα.

Με λίγα λόγια σχεδόν το σύνολο των αποταμιεύσεων των τριών μεγαλύτερων εξαγωγικών δυνάμεων του κόσμου διοχετευόταν και εξακολουθεί να διοχετεύεται στις ΗΠΑ με απολύτως ευεργετικές συνέπειες για την μόνη υπερδύναμη.

Η υπερβολική εισροή κεφαλαίων ρίχνει τα επιτόκια στην Αμερική σε σημείο που δεν συμφέρει τα αμερικανικά νοικοκυριά να αποταμιεύουν πάνω από ένα σημείο και το χειρότερο οδηγεί σε μαρασμό τις εγχώριες αγορές των μεγάλων εξαγωγικών δυνάμεων.

Το μεγάλο ερώτημα είναι γιατί οι μεγάλες εξαγωγικές δυνάμεις και συγκεκριμένα η Κίνα, η Ιαπωνία και η Γερμανία συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο; Τα αίτια είναι ευθέως πολιτικά. Οι πολιτικές ελίτ στην Κίνα, στην Ιαπωνία και στη Γερμανία είναι συνδεδεμένες και εξαρτημένες από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, δεν μπορούν να κάνουν βήμα πέρα απ’ αυτά που δυστυχώς υπαγορεύουν οι μεγάλες διεθνείς Τράπεζες.

Η περαιτέρω διάνοιξη, ενίσχυση και ευημερία των εγχώριων αγορών τους είναι αδύνατη χωρίς ανακατανομή εισοδημάτων, πλουτοπαραγωγικών πόρων και πολιτικών επιρροών.

Χωρίς την άνοδο νέων πολιτικών δυνάμεων που να εκπροσωπούν τα συμφέροντα των μεσαίων τάξεων έναντι του κρατικό – μονοπωλιακού χρηματοπιστωτικού κατεστημένου,η ευημερία των εγχώριων αγορών τους είναι ανέφικτη.

Πριν από την κρίση του 2008 υπήρχαν στις ΗΠΑ σοβαρές δυνατότητες για την επικράτηση των δυνάμεων της ελεύθερης αγοράς σε βάρος των κολοσσιαίων χρηματοπιστωτικών οργανισμών, η κρίση ωστόσο τους έδωσε την ευκαιρία βάσει εκβιασμών και τρομολαγνείας σε αυτούς τους χρηματοπιστωτικούς κολοσσούς να εδραιώσουν σχεδόν απόλυτα την επικυριαρχία τους πάνω στους διοικητικούς μηχανισμούς του αμερικανικού κράτους.

Βασικά η προεδρία του Ομπάμα έφθασε να είναι υποκατάστημα της Goldman Sachs και των συμμάχων της. Και μέσω αυτής σταδιακά η επιρροή του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος πέρασε στις βασικές εξαγωγικές δυνάμεις και βεβαίως στην Ευρώπη, η οποία σήμερα είναι απολύτως μπλοκαρισμένη.

Τόσες και τόσες φορές στα χρόνια της κρίσης η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με τα τείχη που όρθωναν οι αυθεντικότεροι εκπρόσωποι αυτής της σχέσης εξάρτησης πολιτικής, Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, μεγάλων διεθνών Τραπεζών και διασυνδεδεμένων οίκων αξιολόγησης.

Ο Σόιμπλε, ο Ντράγκι, η Λαγκάρντ, ο Τόμσεν, οι μεγάλες διεθνείς Τράπεζες και οι οίκοι αξιολόγησης βρέθηκαν συστηματικά απέναντι στις διάφορες φάσεις της κρίσης, καθόρισαν και καθορίζουν τις εξελίξεις, είναι αυτοί που δεν επιτρέπουν τη διατάραξη των σχέσεων και των δεσμών, ούτε την αμφισβήτηση της κυρίαρχης θεολογικής άποψης για τις αγορές και την οικονομία.

Όμως οι εντάσεις που αυτή η σχέση μεταφέρει όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη, προκαλεί μέσω της αλληλεξάρτησης των χωρών και των κοινωνιών απίστευτες συνέπειες.

Η Γερμανία που σήμερα έχει μηδενικό δημοσιονομικό έλλειμμα και εμπορικό πλεόνασμα 7% του ΑΕΠ θα μπορούσε να ασκήσει με άνεση επεκτατική δημοσιονομική πολιτική, να προσφέρει ευημερία στην γερμανική κοινωνία και μαζί ανάκαμψη σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Με άνεση, χωρίς καμία δυσμενή συνέπεια, παρά μόνο με οφέλη για τη Γερμανία και την Ευρώπη ολόκληρη, θα μπορούσε να αυξήσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα από το 0 στο 2% του ΑΕΠ και να αλλάξει τα πράγματα ουσιαστικά.

Άντ’ αυτού η γερμανική πολιτική ελίτ προτιμά να πληρώνει λιγότερα τους παραγωγικούς εργαζόμενους, δεν αναλαμβάνει δημόσια έργα βελτίωσης των υποδομών της, ούτε ευνοεί παραγωγικές επενδύσεις, παρά μόνο το κοινωνικό κράτος περιορίζει, μη αντιλαμβανόμενη ότι τις εσωτερικές αντιθέσεις οξύνει, την ξενοφοβία ευνοεί, το αντισλαμικό κίνημα καλύπτει και ενέργειες αντεκδίκησης και τρομακτικής βίας εκτρέφει στους κόλπους.

Και το χειρότερο δεν αναγνωρίζει την αλληλεπίδραση και την αλληλεξάρτηση που δημιουργεί η εμπλοκή της στα παγκόσμια πράγματα.

Κακά τα ψέματα, η σύγχρονη παγκόσμια Βαβέλ, όσο δεν αλλάζει η πολιτική και δεν λαμβάνονται πρόνοιες υπέρ των ανθρώπων, θα δίνει συνεχώς γεγονότα βίαια και μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις θα προκαλέσει.

Η Βαβέλ του νέου κόσμου πλέον δεν είναι υπερασπίσιμη. Θέλει νέα συμφωνία αλληλοσεβασμού και σχέσεις ανθρώπινες.

Πηγή: Το Βήμα

Posted in Uncategorized | Tagged , ,

Γιατί το κόμμα Παπανδρέου τους συμφέρει όλους

Της Μαρίας Προκομένου*

Πέρα από διάφορες σκέψεις που η δημιουργία ενός νέου κόμματος προκαλεί, μήπως τελικά το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών (Το Κίνημα, και όχι ΚΙΔΗΣΟ) τους συμφέρει όλους μέσα στο πολιτικό φάσμα; Γιατί τόσοι Έλληνες, πολιτικοί ή και πολίτες, «αγαπάνε να μισούν» και να χτυπάνε τον Γιώργο Παπανδρέου; Ακούσατε τις ερωτήσεις που του έκανε η Μαρία Χούκλη; Εμμέσως πλην σαφώς, η Χούκλη «βοηθάει» Το Κίνημα, όπως και η συντομογραφία ΚΙΔΗΣΟ.

Το Κίνημα συμφέρει το ΠΑΣΟΚ, το οποίο, δεν έχει πάρει ακόμη τα μαθήματά του από την κρίση, αλλά πρωτίστως τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Το αλαζονικό ΠΑΣΟΚ κουνάει ακόμη το δάκτυλο σαν κόμμα του 40% ενώ είναι του 4%. Το μετά 2011 ΠΑΣΟΚ δε χτύπησε καθόλου τον Κώστα Καραμανλή για τις αστοχίες μεταξύ 2004-9, εν αντιθέσει σε κάποιο βαθμό στοχοποίησε τον ίδιο τον Παπανδρέου και, αυτή η τακτική έκανε τον Σαμαρά σαν πρωθυπουργό να φαντάζει ως χρυσοδάκτυλος. To ΠΑΣΟΚ κλείνει σιγά-σιγα τον ιστορικό του κύκλο, αν δεν τον έχει κλείσει ήδη.

Συμφέρει τη ΝΔ, διότι, Το Κίνημα θα συσπειρώσει τους παπανδρεϊκούς και έτσι, θα κόψει ποσοστά από το ΣΥΡΙΖΑ και θα περιορίσει την αναμενόμενη εκλογική του επιτυχία. Συμφέρει τη ΝΔ για να μη βρεθεί στα χνάρια ποσοστών του ΠΑΣΟΚ το 2012. Η ΝΔ «έχει επίγνωση» ότι παρέδωσε το 2009 με επίσημο έλλειμμα στο 5% και στο τέλος της ίδιας χρονιάς έκλεισε πάνω από 15%, έτσι έκτοτε αντιμετωπίζει τον Παπανδρέου με φονικό σνομπισμό.

Συμφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ Το Κίνημα, διότι θα περιορίσει τη δυναμική που φαίνεται να έχει Το Ποτάμι, ιδίως σε ηλικίες κάτω των τριάντα. Το Κίνημα, αρκετοί εκτιμούν πως θα σαρώσει στο κέντρο. Το ιστορικό όνομα Παπανδρέου παραπέμπει στο κέντρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης, μπορεί να αναγνώσει την πολυδιάσπαση του κέντρου ως δική του επιτυχία.

Συμφέρει Το Ποτάμι που ξεκίνησε καλά, διότι υποσχέθηκε «πολιτική χωρίς επαγγελματίες πολιτικούς». Έφερε νέες ιδέες και νέες προσεγγίσεις, νέα αντίληψη στη χρηματοδότηση των κομμάτων που δυστυχώς χλευάστηκαν. Έχει όμως εξελιχθεί με γοργό ρυθμό σε ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα με τα «κλασικά προβλήματα των ελληνικών κομμάτων». Έχει μαζέψει τους «επαγγελματίες πολιτικούς» που έδιωξαν οι άλλοι.

Συμφέρει το ΚΚΕ, που έχει μια αδυναμία στις παλιές δοκιμασμένες ιδέες. Ίσως να είναι το μόνο κόμμα που ούτε κερδίζει, ούτε χάνει από Το Κίνημα. Το ΚΚΕ είναι ένα «σαιξπηρικό κόμμα» που δεν έχει το τέλος μιας σεξπηρικής τραγωδίας (που στο τέλος όλοι πεθαίνουν!), ίσως γιατί, οι θέσεις του σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και για το ότι η εγχώρια ολιγαρχία υποφορολογείται και φοροαπαλάσσεται αποδείχτηκαν προφητικές.

Συμφέρει τους ΑΝΕΛ που έχουν μία αδυναμία στη γραφικότητα. Και για αυτούς ο Παπανδρέου είναι κόκκινο πανί. Επίσης το βράδυ των εκλογών ο προβολέας θα είναι στραμμένος πάνω στο Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών, ως «ο βενιαμίν» από την οικογένεια των κόμματων που συμμετέχουν στις εκλογές.

Συμφέρει τη ΔΗΜΑΡ –κόμμα καρυδότσουφλο πλέον– διότι κάποιοι ψηφοφόροι της ως υπεύθυνοι αριστεροί, που απώλεσαν κάθε υπευθυνότητα, θα ψηφίσουν Το Κίνημα.

Για τη Χρυσή Αυγή δε χρειάζεται να γίνει λόγος εδώ.

Συμφέρει στο τέλος τους παπανδρεϊκούς που ένιωθαν ασφυξία και «κόλαση του Δάντη» στο ΠΑΣΟΚ υπό την ρωμαϊκή ηγεσία του Βενιζέλου. Και στο τέλος συμφέρει τον ίδιο τον Γιώργο Παπανδρέου, τον οποίο, έχουν ξανά υποτιμήσει. Ο Γιώργος Παπανδρέου, με τις σωστές ή λανθασμένες αποφάσεις του παρελθόντος, έγινε το αλεξικέραυνο της πτώχευσης –όχι στα χαρτιά, αλλά στην πραγματικότητα–  διότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να δανειστεί πλέον από τις αγορές. Έγινε και το αλεξικέραυνο για τα συσσωρευμένα λάθη δεκαετιών. Μέχρι τώρα, ο Γιώργος Παπανδρέου έχει αποδείξει ότι είναι ικανός ηγέτης, έχει ήθος και είναι ένας έντιμος πολιτικός άνδρας. Με το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών κάνει μια νέα αρχή. Όλοι οι δημοκράτες, οι αριστεροί και οι σοσιαλιστές κάνουμε μια νέα αρχή. Πάμε στις κάλπες…

 Μαρία Προκομένου σπούδασε στην Αμερική κοινωνιολογία και δημοσιογραφία και είναι ιδιωτικός υπάλληλος. 

Posted in Πολιτική | Tagged , , , , , ,

Γιώργος Παπανδρέου

 

«Σήμερα, ντροπιάζει κάθε Έλληνα η δολοφονία του Καποδίστρια, η φυλάκιση του Κολοκοτρώνη, ο εγκλεισμός του εμπόρου Βαρβάκη στο λοιμοκαθαρτήριο, ο εγκλεισμός του γλύπτη Χαλεπά σε τρελάδικο και ο εξευτελισμός του συλλέκτη έργων τέχνης Ιόλα! Έτσι, μια μέρα θα ντροπιάζει και η «δολοφονία» του ηθικού πολιτικού Γιώργου Παπανδρέου. Τόσα εκατομμύρια Έλληνες, να φορτώνουν όλα τα λάθη –διακοσίων και πλέον ετών– σε έναν πρωθυπουργό και μερικούς υπουργούς του! Αυτό είναι λάθος και είναι άδικο!» [1]

Οι παραπάνω σκέψεις μπορεί να προκαλέσουν ή να κάνουν κάποιους να σκεφτούν ενόψει των εκλογών την Κυριακή.

 

 

[1] «Ιδιωτικός Κορνήλιος: Προσωπική Mαρτυρία για τον Καστοριάδη» (εκδόσεις Αγγελάκη, 2014), σελ.116.

 

 

 

Posted in Έλληνες, Πολιτική | Tagged , , , , ,