Man Booker Prize announces 2015 longlist

29 July 2015

The longlist, or ‘Man Booker Dozen’, for the £50,000 Man Booker Prize is announced today, Wednesday 29 July 2015.

This year’s longlist of 13 books was selected by a panel of five judges chaired by Michael Wood, and also comprising Ellah Wakatama Allfrey, John Burnside, Sam Leith and Frances Osborne. The judges considered 156 books for this year’s prize.

This is the second year that the prize, first awarded in 1969, has been open to writers of any nationality, writing originally in English and published in the UK.  Previously, the prize was open only to authors from the UK & Commonwealth, Republic of Ireland and Zimbabwe.

The 2015 longlist, or Man Booker ‘Dozen’, of 13 novels, is:

Author (nationality) – Title (imprint)

Bill Clegg (US) – Did You Ever Have a Family (Jonathan Cape)

Anne Enright (Ireland) – The Green Road (Jonathan Cape)

Marlon James (Jamaica) – A Brief History of Seven Killings (Oneworld Publications)

Laila Lalami (US) – The Moor’s Account (Periscope, Garnet Publishing)

Tom McCarthy (UK) – Satin Island (Jonathan Cape)

Chigozie Obioma (Nigeria) – The Fishermen (ONE, Pushkin Press)

Andrew O’Hagan (UK) – The Illuminations (Faber & Faber)

Marilynne Robinson (US) – Lila (Virago)

Anuradha Roy (India) – Sleeping on Jupiter (MacLehose Press, Quercus)

Sunjeev Sahota (UK) – The Year of the Runaways (Picador)

Anna Smaill (New Zealand) – The Chimes (Sceptre)

Anne Tyler (US) – A Spool of Blue Thread (Chatto & Windus)

Hanya Yanagihara (US) – A Little Life (Picador)


Chair of the 2015 judges, Michael Wood, comments:

‘We had a great time choosing this list. Discussions weren’t always peaceful, but they were always very friendly. We were lucky in our companions and the submissions were extraordinary. The longlist could have been twice as long, but we’re more than happy with our final choice.

‘The range of different performances and forms of these novels is amazing. All of them do something exciting with the language they have chosen to use.’

The judges were struck by the international spectrum of the novels, with the longlist featuring three British writers, five US writers and one apiece from the Republic of Ireland, New Zealand, India, Nigeria and Jamaica. Marlon James, who currently lives in Minneapolis, is the first Jamaican-born author to be nominated for the prize. Laila Lalami, now based in Santa Monica but born in Rabat, is the first Moroccan-born.

One former winner, Anne Enright, is longlisted. The Irish writer won the prize in 2007 with The Gathering. She is joined by two formerly shortlisted British writers: Tom McCarthy (2010, C) and Andrew O’Hagan (1999, Our Fathers, and longlisted for Be Near Me, 2006). US author Marilynne Robinson has been shortlisted for Man Booker International Prize twice, in 2011 and 2013.

There are three debut novelists on the list: Bill Clegg, Chigozie Obioma and Anna Smaill.

Four independent publishers are on the list, with Garnet Publishing and Pushkin Press appearing for the first time.


The shortlist and winner announcements

The shortlist of six books will be announced on Tuesday 15 September at a press conference at the London offices of Man Group, the prize’s sponsor.

The 2015 winner will then be announced on Tuesday 13 October in London’s Guildhall at a black-tie dinner that brings together the shortlisted authors and well-known figures from the literary world. The ceremony will be broadcast by the BBC.


The leading prize for quality fiction in English

First awarded in 1969, the prize is recognised as the leading prize for high quality literary fiction written in English. Its list of winners features many of the literary giants of the last four decades: from Salman Rushdie to Hilary Mantel, Iris Murdoch to Ian McEwan.

The rules of the prize changed at the end of 2013, to embrace the English language ‘in all its vigour, its vitality, its versatility and its glory’, opening up to writers beyond the UK and Commonwealth. Salman Rushdie commented at the time: ‘I think it’s a really great thing that finally we’ve got an English language prize that doesn’t make a distinction for writers who are writing from a particular country.’

Earlier this month the Booker Prize Foundation also announced a change to the Man Booker International Prize, which has become an annual award celebrating fiction in translation.  The newly configured prize will focus on the finest in translated fiction published in the UK, and sees an increased annual prize purse of £52,000, which will be split equally between the winning author and translator.


Winning the Man Booker Prize

The shortlisted authors each receive £2,500 and a specially bound edition of their book. The winner will receive a further £50,000 and can expect international recognition. Last year’s winning novel, The Narrow Road to the Deep North by Richard Flanagan, has sold 300,000 copies in the UK and almost 800,000 worldwide.

Following her second win in 2012, Hilary Mantel topped the UK Nielsen BookScan chart with the sales of Bring up the Bodies, her sequel to Wolf Hall which won in 2009. Sales of her winning novels together exceeded a million copies in their UK editions. The BBC’s television adaptation and the theatre adaptations by the Royal Shakespeare Company of both novels have been widely praised. Other winning novels have gone on to have second or third lives as stage and screen adaptations;  examples include Schindler’s Ark (directed by Steven Spielberg as Schindler’s List), The Remains of the Day and The English Patient.

© The Booker Prize Foundation

Posted in Book and Books, London, Novel, Writer, Writing | Tagged , ,

Jürgen Habermas : «Merkel ‘gambling away’ Germany’s reputation over Greece» #ThisIsACoup

Exclusive: Intellectual figurehead of European integration says efforts of previous generations put at risk by Angela Merkel’s hardline stance on Greece

Jürgen Habermas, one of the intellectual figureheads of European integration, has launched a withering attack on the German chancellor, Angela Merkel, accusing her of “gambling away” the efforts of previous generations to rebuild the country’s postwar reputation with her hardline stance on Greece.

Speaking about the bailout deal for the first time since it was presented on Monday, the philosopher and sociologist said the German chancellor had effectively carried out “an act of punishment” against the leftwing government of Alexis Tsipras.

“I fear that the German government, including its social democratic faction, have gambled away in one night all the political capital that a better Germany had accumulated in half a century,” he told the Guardian. Previous German governments, he said, had displayed “greater political sensitivity and a post-national mentality”.

Habermas, widely considered one of the most influential contemporary European intellectuals, said that by threatening Greece with an exit from the eurozone over the course of the negotiations, Germany had “unashamedly revealed itself as Europe’s chief disciplinarian and for the first time openly made a claim for German hegemony in Europe.”

The outcome of the negotiations between Greece and the other eurozone member states, he said, did “not make sense in economic terms because of the toxic mixture of necessary structural reforms of state and economy with further neoliberal impositions that will completely discourage an exhausted Greek population and kill any impetus to growth.”

Habermas added: “Forcing the Greek government to agree to an economically questionable, predominantly symbolic privatisation fund cannot be understood as anything other an act of punishment against a leftwing government.”

The Düsseldorf-born philosopher, a former assistant of the prominent Frankfurt School theorist Theodor Adorno, rose to prominence during the student protests in the late 1960s. His works on the establishment of a pan-European political and cultural identity, such as Structural Transformation of the Public Sphere, went on to influence and shape policy debate around the European Union. At the start of the millennium, Habermas was one of the leading drivers behind calls for a European constitution.

Recently, the 86-year-old has aggressively criticised Merkel’s leadership in Europe in books such as The Lure of Technocracy, while also coming under criticism himself. In 2013, Habermas clashed in a series of articles with another influential German leftwing intellectual, sociologist Wolfgang Streeck, who has identified the kind of European federalism espoused by Habermas as the root of the continent’s crisis.

Habermas told the Guardian that he agreed with many of his critics’ main points. “Streeck and I also share the view that this technocratic hollowing out of democracy is the result of a neoliberal pattern of market-deregulation policies,” he said. “The balance between politics and the market has got out of sync, at the cost of the welfare state.

“Where we differ is in terms of the consequences to be drawn from this predicament. I do not see how a return to nation states that have to be run like big corporations in a global market can counter the tendency towards de-democratisation and growing social inequality – something that we also see in Great Britain, by the way.

“Such tendencies can only be countered, if at all, by a change in political direction, brought about by democratic majorities in a more strongly integrated ‘core Europe’. The currency union must gain the capacity to act at the supra-national level. In view of the chaotic political process triggered by the crisis in Greece, we can no longer afford to ignore the limits of the present method of intergovernmental compromise.”

Habermas argued that Europe was “stuck in a political trap”.

“Without a common financial and economic policy, the national economies of pseudo-sovereign member states will continue to drift apart in terms of productivity. No political community can sustain such tension in the long run,” he said. “At the same time, by focusing on avoidance of open conflict, the EU’s institutions are preventing necessary political initiatives for expanding the currency union into a political union. Only the government leaders assembled in the European council are in the position to act, but precisely they are the ones who are unable to act in the interest of a joint European community because they think mainly of their national electorate.”

Posted in Europe, Eurozone Crisis, Πολιτική, The Guardian | Tagged , , , , ,

Weimar on the Aegean

By Paul Krugman*

Try to talk about the policies we need in a depressed world economy, and someone is sure to counter with the specter of Weimar Germany, supposedly an object lesson in the dangers of budget deficits and monetary expansion. But the history of Germany after World War I is almost always cited in a curiously selective way. We hear endlessly about the hyperinflation of 1923, when people carted around wheelbarrows full of cash, but we never hear about the much more relevant deflation of the early 1930s, as the government of Chancellor Brüning — having learned the wrong lessons — tried to defend Germany’s peg to gold with tight money and harsh austerity.

And what about what happened before the hyperinflation, when the victorious Allies tried to force Germany to pay huge reparations? That’s also a tale with a lot of modern relevance, because it has a direct bearing on the crisis now brewing over Greece.

The point is that now, more than ever, it is crucial that Europe’s leaders remember the right history. If they don’t, the European project of peace and democracy through prosperity will not survive.

About those reparations: The basic story here is that Britain and France, instead of viewing the newly established German democracy as a potential partner, treated it as a conquered enemy, demanding that it make up their own wartime losses. This was deeply unwise — and the demands placed on Germany were impossible to meet, for two reasons. First, Germany’s economy had already been devastated by the war. Second, the true burden on that shrunken economy would — as John Maynard Keynes explained in his angry, powerful book “The Economic Consequences of the Peace” — be far greater than the direct payments to the vengeful Allies.

In the end, and inevitably, the actual sums collected from Germany fell far short of Allied demands. But the attempt to levy tribute on a ruined nation — incredibly, France actually invaded and occupied the Ruhr, Germany’s industrial heartland, in an effort to extract payment — crippled German democracy and poisoned relations with its neighbors.

Which brings us to the confrontation between Greece and its creditors.

You can argue that Greece brought its problems on itself, although it had a lot of help from irresponsible lenders. At this point, however, the simple fact is that Greece cannot pay its debts in full. Austerity has devastated its economy as thoroughly as military defeat devastated Germany — real Greek G.D.P. per capita fell 26 percent from 2007 to 2013, compared with a German decline of 29 percent from 1913 to 1919.

Despite this catastrophe, Greece is making payments to its creditors, running a primary surplus — an excess of revenue over spending other than interest — of around 1.5 percent of G.D.P. And the new Greek government is willing to keep running that surplus. What it is not willing to do is meet creditor demands that it triple the surplus, and keep running huge surpluses for many years to come.

What would happen if Greece were to try to generate those huge surpluses? It would have to further slash government spending — but that wouldn’t be the end of the story. Spending cuts have already driven Greece into a deep depression, and further cuts would make that depression deeper. Falling incomes would, however, mean falling tax receipts, so that the deficit would decline by much less than the initial reduction in spending — probably less than half as much. To meet its target, then, Greece would have to do another round of cuts, and then another.

Furthermore, a shrinking economy would lead to falling private spending too — another, indirect cost of the austerity.

Put it all together, and attempting to cough up the extra 3 percent of G.D.P. the creditors are demanding would cost Greece not 3 percent, but something like 8 percent of G.D.P. And remember, this would come on top of one of the worst economic slumps in history.

What would happen if Greece were simply to refuse to pay? Well, 21st-century European nations don’t use their armies as bill collectors. But there are other forms of coercion. We now know that in 2010 the European Central Bank threatened, in effect, to collapse the Irish banking system unless Dublin agreed to an International Monetary Fund program.

The threat of something similar hangs implicitly over Greece, although my hope is that the central bank, which is under different and more open-minded management these days, wouldn’t go along.

In any case, European creditors should realize that flexibility — giving Greece a chance to recover — is in their own interests. They may not like the new leftist government, but it’s a duly elected government whose leaders are, from everything I’ve heard, sincerely committed to democratic ideals. Europe could do a lot worse — and if the creditors are vengeful, it will.

*Paul Krugman writes on macroeconomics, trade, health care, social policy and politics.

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Οpinion: Poverty! Poverty! Poverty!

“Article and country feedback”, written exclusively for the newspaper The Guardian and its editor Alan Rusbridger: Greece after five years in recession – Accelerated poverty in Greece

Henri Cartier-Bresson photo, 1947

Henri Cartier-Bresson photo, 1947

Greece was once upon a time, the cornerstone of western civilization and the birth place of democracy. How is the situation in Greece today? Is there any future left for the small country and its citizens after five continuous years of recession? Many Greek citizens are currently dreaming of leaving for Germany in order to get a job washing up dishes in restaurants or for the Netherlands and its tulip farms. As the unemployment rate is much higher than the official, the impression given to an observer is that very few people work, or have any disposable income.

We all know what happens during periods of financial crisis, as well as what effect the IMF has had wherever in the world has got involved in. The poor in Greece are presently thousands; thus, pawnshops have sprung up in most neighborhoods, bringing up memories from darker periods in modern Greek history. Frustrated with their circumstances, vulnerable people have  joined far-right parties, groups and even gangs which rob houses in the northern (upper class) suburbs of Athens. The Greek Church has assumed a vital role in assisting those mostly in need by organizing soup kitchens, but that is usually not enough as the number of service users grows by the week, including instances of malnutrition in schools.

At some point, the government legislated for a one-off benefit of €450 and in the first few days 650,000 people applied. (The initiative was taken a few weeks before the European election of 2014.) It is worth saying that, despite the above, the government and its friendly media continue to talk about Greece as being ‘a success story’ and the main job for some in the cabinet appears to be to try and find cracks in Greece’s left-wing main opposition party SYRIZA, is led by Alexis Tsipras, whose right-hand man (and Director of his office) is Nikos Pappas, a childhood friend of his that enjoys his trust to a level that resembles the relationship between Marx and Engels. The Greek government seems to no longer represent the majority of the Greek people, hence its effort to increase its own legitimacy and levels of consolidation through non-political issues, like the Amphipolis Tomb or the reopening of the case of the Parthenon Marbles, currently exhibited in the British Museum. According to all indications, the coalition government of the country’s centre-right Prime Minister Antonis Samaras and his center-left ally Vangelis Venizelos, seems to have ahead of it the life of fresh milk since, except of the mini humanitarian crisis they have brought about as a result of their financial choices, they have failed to tax the elite and the super rich, thereby firmly placing the burden of the state’s revenue on the shoulders of salaried workers and pensioners.

Unable to cope, most of the latter have stopped paying even the utility bills: water, electricity, communal charges, not to mention the heavy loans to the banks and the taxes. For example, a plethora of families have chosen to cut off the electricity, so that they can automatically be exempt from the high taxation on each property which is linked to the network power. Further, the fragmentation and general discrediting of trade unions –traditionally, the main platform of support of such causes- has impacted negatively on the above groups’ ability to respond publicly to the onslaught they have been suffering and as a result, most of them have remained isolated and silent. The Greek journalists on the other hand, most of them linked to the government parties that have been in power since 1974, keep their mouths shut, and of course, jump to a parliamentary seat at the earliest opportunity. The younger politicians are also blind with ambition, regularly socializing with their elderly colleagues –the main culprits for the fact Greece has been brought to its knees- and being unwilling and unable to form a clear view of the situation and draft a few ideas for the future.

Greece was defeated on the world scene because of not solving its problems for decades, and contrary to all expectations, it remained part of the Eurozone. Now however, the EU governments, investment funds and banks have to allow the country some breathing space for a period of at least five to eight years, or until Greece is able to regain its strength, stand on its own two feet, feed its population and nurse the sick. The national debt is predicted to be at 171% of GDP at the end of 2015 under economic growth at the rate of 2.9%! We all know that ‘Rome was destroyed in one day’, so please imagine what has occurred in five years of accelerated poverty! And those who continue to insist that Greece’s debt is its own internal problem, had better be reminded that what happened in the Weimar Republic was not an internal problem of Nazi Germany, but of the whole world. Accelerated poverty should be the main issue of the following elections, not the Grexit rumours, which actually are taking place against the wishes of the majority of Greeks.

Πηγή: The Guardian, Greece’s dark present in 2015 and photo by Henri Cartier-Bresson, 1947

Posted in Europe, Greece, The Guardian | Tagged , , , ,

Η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης Τσίπρα

Ποια στελέχη των Ανεξάρτητων Ελλήνων υπουργοποιούνται – Ποιοι παίρνουν τα κρίσιμα υπουργεία

Ανακοινώθηκε η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Ελληνες.

Πρωθυπουργός – Αλέξης Τσίπρας

Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης – Γιάννης Δραγασάκης


Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης υπουργός Νίκος Βούτσης

αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας Πολίτη Γιάννης Πανούσης
αναπληρωτής υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Γ. Κατρούγκαλος

αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Τασία Χριστοδουλοπούλου

υφυπουργός Μακεδονίας – Θράκης Κόλλια – Τσαρουχά


Υπουργείο Εξωτερικών υπουργός Νίκος Κοτζιάς

αναπληρωτής υπουργός Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων Ευκλείδης Τσακαλώτος

αναπληρωτής υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Νίκος Χουντής


Υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού υπουργός Γ. Σταθάκης

αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου Θοδωρής Δρίτσας

αναπληρωτής υπουργός Τουρισμού Κουντουρά Ελένη

αναπληρωτής υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Χρ. Σπίρτζης


Υπουργείο Οικονομικών υπουργός Γιάνης Βαρουφάκης

αναπληρωτής υπουργός Νάντια Βαλαβάνη

αναπληρωτής υπουργός για τα έσοδα Δημήτρης Μαρδάς


Υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας υπουργός Παναγιώτης Λαφαζάνης

αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος Ενέργειας Γιάννης Τσιρώνης

αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων  Βαγγέλης Αποστόλου

υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Παναγιώτης Σγουρίδης


Υπουργείο Εργασίας  υπουργός Πάνος Σκουρλέτης

αναπληρωτής υπουργός για την καταπολέμηση της ανεργίας Ράνια Αντωνοπούλου

αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεανώ Φωτίου


Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων υπουργός Αριστείδης Μπαλτάς

αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού Νίκος Ξυδάκης

αναπληρωτής υπουργός Παιδείας Τάσος Κουράκης

αναπληρωτής υπουργός Ερευνας και Καινοτομίας Κώστας Φωτάκης

Υφυπουργός Αθλητισμού Σταύρος Κοντονής


Υπουργείο Υγείας υπουργός Παναγιώτης Κουρουμπλής

αναπληρωτής υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός

αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης Δημήτρης Στρατούλης


Υπουργείο Εθνικής Αμυνας υπουργός Παναγιώτης Καμμένος

αναπληρωτής υπουργός Κώστας Ησυχος

υφυπουργός Νίκος Τόσκας


Υπουργός Επικρατείας για το συντονισμό κυβερνητικού έργου Αλέκος Φλαμπουράρης

Υπουργείο Δικαιοσύνης υπουργός Νίκος Παρασκευόπουλος

Υπουργός Επικρατείας για την καταπολέμηση της διαφθοράς Παναγιώτης Νικολούδης

Υφυπουργός  Τέρενς Κουίκ

Υπουργός Επικρατείας Ν. Παππάς

Υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος Γαβριήλ Σακελλαρίδης

Πρόεδρος της Βουλής θα προταθεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου


Πηγή: Το Βήμα

Posted in Πολιτική | Tagged , , , , ,

Μιχελογιαννάκης: «Πρώτα συμπεράσματα των εκλογών»

Το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στο Ηράκλειο, 47,1%, είναι από τα πρώτα στην Ελλάδα. Η αστοχία του εκλογικού νόμου που άφησε το Ηράκλειο μόνο με 3 εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ, θέτοντας εκτός Βουλής τον άξιο σύντροφο Νίκο Ηγουμενίδη, ο οποίος συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό ψήφων, η μη εκλογή γυναικών, το μεγάλο ποσοστό αποχής και το διπλάσιο ποσοστό των λευκών και άκυρων, σε σχέση με το 2012, η μη εκλογή βουλευτή από το κόμμα της Χρυσής Αυγής, είναι τα πρώτα συμπεράσματα της εκλογικής μάχης.

Αποδείχθηκε ότι όλοι δούλεψαν. Τόσο οι υποψήφιοι, όσο οι τοπικές Οργανώσεις Μελών και η Νομαρχιακή Επιτροπή Ηρακλείου, αξίζουν συγχαρητήρια.

Ο αγώνας για την ανατροπή μόλις άρχισε.

Το υπολειπόμενο ποσοστό που μας οδήγησε στη συγκυβέρνηση με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, θα μπορούσαμε να το είχαμε πάρει.

Τα προβλήματα του νομού είναι πολλά και πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια και οι παρεμβάσεις μας, μετά από σωστή επεξεργασία, πρέπει να εισακούονται.

Οι επιλογές ατόμων σε θέσεις ευθύνης είναι σοβαρό θέμα, ώστε να διατηρήσουμε το ηθικό μας πλεονέκτημα.

Η μη υπουργοποίηση βουλευτών μας από το Ηράκλειο είναι θέμα, μιας και ολόκληρη η τριάδα είναι άξια, όπως και εξωκοινοβουλευτικά πρόσωπα και θα διεκδικηθεί στο μέλλον.

Η ελπίδα ήρθε.

Η ανατροπή μόλις άρχισε.

Γιάννης Μιχελογιαννάκης – Βουλευτής Ηρακλείου ΣΥΡΙΖΑ


Posted in Πολιτική | Tagged , , ,

Η Bαβέλ του νέου κόσμου δεν είναι πια υπερασπίσιμη!

Γεννά βίαια γεγονότα, προκαλεί κοινωνικές συγκρούσεις – Επιβάλλεται το ταχύτερο νέα παγκόσμια συμφωνία

Του Αντώνη Καρακούση

Ο νέος κόσμος που ανεδύθη από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφορικών χωρών του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» προσδιορίστηκε από την απελευθέρωση του εμπορίου, των αγορών γενικά και ιδιαιτέρως της κίνησης του κεφαλαίου και την ανάπτυξη της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης.

Συνέπεσαν επίσης οι παραπάνω μεγάλες αλλαγές με την υπερανάπτυξη των τηλεπικοινωνιών και των νέων τεχνολογιών, οι οποίες έδωσαν άλλες διαστάσεις στην ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού τομέα και γενικότερα των χρηματιστικών συναλλαγών.

Στα χρόνια που ακολούθησαν του 1989 ο κόσμος εισήλθε, λοιπόν, στη φάση της παγκοσμιοποίησης, η οποία ανέδειξε ευκαιρίες και δυνατότητες παγκοσμίως και μαζί διαμόρφωσε μοναδικές συνθήκες αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης μεταξύ σχεδόν του συνόλου χωρών. Και βεβαίως συνοδεύθηκε από επεμβάσεις, πολέμους και συγκρούσεις, οι οποίες διατηρούμενες στο χρόνο αναγέννησαν παλαιές αντιθέσεις και ανέδειξαν το θρησκευτικό και εθνικιστικό μίσος.

Κάπως έτσι φθάσαμε το 2001 στην επίθεση των δίδυμων πύργων και ακολούθως στην επέμβαση στο Αφγανιστάν και στη δεύτερη του Ιράκ.

Εν τω μεταξύ, ο κόσμος ζούσε την τρέλα της διεθνούς κερδοσκοπίας και της χρηματοπιστωτικής φούσκας, που όπως απεδείχθη με την κρίση του 2008 δεν είχε ιστορικό προηγούμενο.

Όσοι παρακολουθούν τις διεθνείς οικονομικές υποθέσεις γνωρίζουν ότι η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 κατέστρεψε τη δυνατότητα των σχετικά ελεύθερων αγορών να ανατρέψουν την ηγεμονία των κρατικό – μονοπωλιακών συνασπισμών – μια δυνατότητα που είχε αρχίσει να διαφαίνεται με τη διάδοση των φθηνών προσωπικών υπολογιστών και τον εκμηδενισμό του κόστους των τηλεπικοινωνιών κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Τα πρωτογενή αίτια της κρίσης του 2008 βρίσκονται στην αδυναμία – άρνηση (όπως λέει ο Κρίτων Ζωάκος, ένας άγνωστος στο ελληνικό κοινό φιλόσοφος των αγορών) των οικονομικών σχεδιαστών της Κίνας, της Ιαπωνίας και της Ευρωζώνης – Γερμανίας να επενδύσουν τα εμπορικά τους πλεονάσματα στην οικονομική ενδυνάμωση των νοικοκυριών τους κι έτσι στην ενίσχυση των εσωτερικών καταναλωτικών αγορών τους.

Και οι τρεις αυτές οικονομικές δυνάμεις επένδυσαν τα πλεονάσματα του εξωτερικού τους εμπορίου σε εξαγορές αμερικανικών τίτλων – οι μεν Κινέζοι και Γιαπωνέζοι αγόραζαν και εξακολουθούν να αγοράζουν αμερικανικά κρατικά ομόλογα, οι δε ευρωπαίοι αγοράζουν κυρίως αμερικανικές μετοχές, πραγματοποιούν άμεσες επενδύσεις δημιουργώντας εξ αρχής παραγωγικές μονάδες στις ΗΠΑ και δευτερευόντως αγοράζουν κρατικά ομόλογα.

Έτσι η εισροή ξένων κεφαλαίων στις ΗΠΑ στη διάρκεια των τελευταίων τριών δεκαετιών ήταν πολύ μεγαλύτερη από το αμερικανικό εμπορικό έλλειμμα. Από το 1984 έως το 2014 η συνολική εισροή κεφαλαίων στις ΗΠΑ ανήλθε σε 30 τρισ. δολλάρια,  ενώ τα συσσωρευμένα εμπορικά ελλείμματα των ΗΠΑ την ίδια περίοδο έφθασαν μόλις τα 10 τρισ. δολλάρια.

Στην πραγματικότητα η ξένη ζήτηση για αμερικανικούς τίτλους αξιών ήταν και είναι τριπλάσια από το αμερικανικό εμπορικό έλλειμμα.

Με λίγα λόγια σχεδόν το σύνολο των αποταμιεύσεων των τριών μεγαλύτερων εξαγωγικών δυνάμεων του κόσμου διοχετευόταν και εξακολουθεί να διοχετεύεται στις ΗΠΑ με απολύτως ευεργετικές συνέπειες για την μόνη υπερδύναμη.

Η υπερβολική εισροή κεφαλαίων ρίχνει τα επιτόκια στην Αμερική σε σημείο που δεν συμφέρει τα αμερικανικά νοικοκυριά να αποταμιεύουν πάνω από ένα σημείο και το χειρότερο οδηγεί σε μαρασμό τις εγχώριες αγορές των μεγάλων εξαγωγικών δυνάμεων.

Το μεγάλο ερώτημα είναι γιατί οι μεγάλες εξαγωγικές δυνάμεις και συγκεκριμένα η Κίνα, η Ιαπωνία και η Γερμανία συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο; Τα αίτια είναι ευθέως πολιτικά. Οι πολιτικές ελίτ στην Κίνα, στην Ιαπωνία και στη Γερμανία είναι συνδεδεμένες και εξαρτημένες από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, δεν μπορούν να κάνουν βήμα πέρα απ’ αυτά που δυστυχώς υπαγορεύουν οι μεγάλες διεθνείς Τράπεζες.

Η περαιτέρω διάνοιξη, ενίσχυση και ευημερία των εγχώριων αγορών τους είναι αδύνατη χωρίς ανακατανομή εισοδημάτων, πλουτοπαραγωγικών πόρων και πολιτικών επιρροών.

Χωρίς την άνοδο νέων πολιτικών δυνάμεων που να εκπροσωπούν τα συμφέροντα των μεσαίων τάξεων έναντι του κρατικό – μονοπωλιακού χρηματοπιστωτικού κατεστημένου,η ευημερία των εγχώριων αγορών τους είναι ανέφικτη.

Πριν από την κρίση του 2008 υπήρχαν στις ΗΠΑ σοβαρές δυνατότητες για την επικράτηση των δυνάμεων της ελεύθερης αγοράς σε βάρος των κολοσσιαίων χρηματοπιστωτικών οργανισμών, η κρίση ωστόσο τους έδωσε την ευκαιρία βάσει εκβιασμών και τρομολαγνείας σε αυτούς τους χρηματοπιστωτικούς κολοσσούς να εδραιώσουν σχεδόν απόλυτα την επικυριαρχία τους πάνω στους διοικητικούς μηχανισμούς του αμερικανικού κράτους.

Βασικά η προεδρία του Ομπάμα έφθασε να είναι υποκατάστημα της Goldman Sachs και των συμμάχων της. Και μέσω αυτής σταδιακά η επιρροή του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος πέρασε στις βασικές εξαγωγικές δυνάμεις και βεβαίως στην Ευρώπη, η οποία σήμερα είναι απολύτως μπλοκαρισμένη.

Τόσες και τόσες φορές στα χρόνια της κρίσης η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με τα τείχη που όρθωναν οι αυθεντικότεροι εκπρόσωποι αυτής της σχέσης εξάρτησης πολιτικής, Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, μεγάλων διεθνών Τραπεζών και διασυνδεδεμένων οίκων αξιολόγησης.

Ο Σόιμπλε, ο Ντράγκι, η Λαγκάρντ, ο Τόμσεν, οι μεγάλες διεθνείς Τράπεζες και οι οίκοι αξιολόγησης βρέθηκαν συστηματικά απέναντι στις διάφορες φάσεις της κρίσης, καθόρισαν και καθορίζουν τις εξελίξεις, είναι αυτοί που δεν επιτρέπουν τη διατάραξη των σχέσεων και των δεσμών, ούτε την αμφισβήτηση της κυρίαρχης θεολογικής άποψης για τις αγορές και την οικονομία.

Όμως οι εντάσεις που αυτή η σχέση μεταφέρει όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη, προκαλεί μέσω της αλληλεξάρτησης των χωρών και των κοινωνιών απίστευτες συνέπειες.

Η Γερμανία που σήμερα έχει μηδενικό δημοσιονομικό έλλειμμα και εμπορικό πλεόνασμα 7% του ΑΕΠ θα μπορούσε να ασκήσει με άνεση επεκτατική δημοσιονομική πολιτική, να προσφέρει ευημερία στην γερμανική κοινωνία και μαζί ανάκαμψη σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Με άνεση, χωρίς καμία δυσμενή συνέπεια, παρά μόνο με οφέλη για τη Γερμανία και την Ευρώπη ολόκληρη, θα μπορούσε να αυξήσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα από το 0 στο 2% του ΑΕΠ και να αλλάξει τα πράγματα ουσιαστικά.

Άντ’ αυτού η γερμανική πολιτική ελίτ προτιμά να πληρώνει λιγότερα τους παραγωγικούς εργαζόμενους, δεν αναλαμβάνει δημόσια έργα βελτίωσης των υποδομών της, ούτε ευνοεί παραγωγικές επενδύσεις, παρά μόνο το κοινωνικό κράτος περιορίζει, μη αντιλαμβανόμενη ότι τις εσωτερικές αντιθέσεις οξύνει, την ξενοφοβία ευνοεί, το αντισλαμικό κίνημα καλύπτει και ενέργειες αντεκδίκησης και τρομακτικής βίας εκτρέφει στους κόλπους.

Και το χειρότερο δεν αναγνωρίζει την αλληλεπίδραση και την αλληλεξάρτηση που δημιουργεί η εμπλοκή της στα παγκόσμια πράγματα.

Κακά τα ψέματα, η σύγχρονη παγκόσμια Βαβέλ, όσο δεν αλλάζει η πολιτική και δεν λαμβάνονται πρόνοιες υπέρ των ανθρώπων, θα δίνει συνεχώς γεγονότα βίαια και μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις θα προκαλέσει.

Η Βαβέλ του νέου κόσμου πλέον δεν είναι υπερασπίσιμη. Θέλει νέα συμφωνία αλληλοσεβασμού και σχέσεις ανθρώπινες.

Πηγή: Το Βήμα

Posted in Uncategorized | Tagged , ,